ساعت شنی

2010-08-03T16:54:00.001-07:00

دلم برای اینجا تنگ شده.

نام

2009-07-23T05:51:00.000-07:00

مرثیه نیز حتی خیال‌انگیزتر است،
از شعری که نام تو در آن جاری نیست.

بیانیه‌ی جمعی از وبلاگ‌نویسان در رابطه با انتخابات ریاست جمهوری و وقایع پس از آن

2009-06-26T01:11:00.000-07:00

۱) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد «تشكيل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پيمايی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام‏ نباشد، آزاد است» رعایت کنند.

۲) ما قانون‌ شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد انتخابات هستیم.

۳) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.

پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی
بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی

Statement by a Group of Iranian Bloggers About the Presidential Elections and the Subsequent Events

1) We, a group of Iranian bloggers, strongly condemn the violent and repressive confrontation of Iranian government against Iranian people's legitimate and peaceful demonstrations and ask government officials to comply with Article 27 of the Islamic Republic of Iran's Constitution which emphasizes "Public gatherings and marches may be freely held, provided arms are not carried and that they are not detrimental to the fundamental principles of Islam."

2) We consider the violations in the presidential elections, and their sad consequences a big blow to the democratic principles of the Islamic Republic regime, and observing the mounting evidence of fraud presented by the candidates and others, we believe that election fraud is obvious and we ask for a new election.

3) Actions such as deporting foreign reporters, arresting local journalists, censorship of the news and misrepresenting the facts, cutting off the SMS network and filtering of the internet cannot silence the voices of Iranian people as no darkness and suffocation can go on forever. We invite the Iranian government to honest and friendly interaction with its people and we hope to witness the narrowing of the huge gap between people and the government.

A part of the large community of Iranian bloggers
June 26, 2009

به خاطر چند مشت دلار

2009-05-28T22:19:00.000-07:00

«مرا هیچ دشمنی با آنان در میان نبود... لیک آنان ز من نبشتن طلب می‌کردند.»

حدود یک هفته پیش مدارک لازم را برای تجدید گذرنامه‌ام به دفتر حـفظ مـنافع فرستادم. امروز نامه‌‌ی پایین را دریافت کردم:

و باز هم زبانم قاصر است از شرح آنچه که در عکس به وضوح نمایان است.

پی‌نوشت: اگر احیانا نتوانستید بخوانید، کلمه‌ی مورد نظر «تحسیلی» (= تحصیلی) است.

نوشته‌ی مرتبط: آه از این تلاش‌های خستگی‌ناپذیر، آه...

نوروز ۸۸

2009-03-20T04:09:00.000-07:00

۱. حدود بیست دقیقه به تحویل سال باقی مانده، تا چند دقیقه پیش مشغول درس خواندن برای امتحان فردا بودم.
۲. تنها هستم. همخانه‌هایم خوابند، از نوروز همان قدر می‌دانند که من برایشان گفته‌ام.
۳. چهارسینم گوشه اتاق در تاریکی نشسته‌اند. سبزه‌هایم را دیر سبز کردم، تازه جوانه زده‌اند. سماق و سمنو و سرکه نداشتم. فرصت نکردم سنبل بخرم، شاید هم انگیزه نداشتم، چون به هر حال هفت تا نمی‌شدند.
۴. باید دلم تنگ باشد؟ راستش را بگویم، نیست؛ لااقل این لحظه نیست.
۵. چند روز پیش یکی از دوستان نزدیکم زنگ زده بود. تعریف می‌کرد که چطور چند روز قبل او را با چند نفر از دوستانش که از قضا چندتایشان هم پسر بوده‌اند، دستگیر کرده‌اند. برده‌اندشان دادگاه. جرم؟ رابطه‌ی نامشروع با سه پسر... دوستم تعداد زیادی فیلم همراهش داشته، فیلم‌های معمولی، همان‌هایی که اینجا در سینما می‌بینیم. می‌گفت قاضی فیلم The Curious Case of Benjamin Button را به دستش گرفته بوده و می‌گفته: «از این فیلم‌های مستهجنی که می‌بینی معلومه چی کاره‌ای.» می‌گفت آن روز از آبدارچی دادگاه تا قاضی فاحـشه خطابمان کردند. می‌گفت گریه نکردم. دو دوست دیگرم از گریه از حال رفتند. من فقط قاضی را نگاه می‌کردم... می‌گفت... می‌گفت... دیگر نمی‌دانم چه می‌گفت، بغضم ترکید. حالا او باید مرا آرام می‌کرد...
۶. حدود چهار دقیقه دیگر سال نو می‌شود. نوروز را دوست دارم، و بهار را. دور هم بودن با خانواده را. اما یادم می‌ماند که دلم برای «وطنم» تنگ نشود، فعلا تنگ نشود.
۷. نوروز مبارک.

و...

2009-02-01T17:25:00.000-08:00

دانشجو ناامید بود،
دانشجو فقیر بود،
دانشجو تنبل بود،
دانشجو گرسنه بود،
.
.
.
... و خداوند تخم‌مرغ را آفرید.

بانوی دوم

2009-01-12T20:07:00.000-08:00

مطابق معمول از تعطیلات برای سفر استفاده کردم تا ده دوازده روزی را با پدر و مادر و اقوام، و البته دوستان خوبم بگذرانم.
در خانه‌ی پدر و مادرم شانس این را داشتم که از تلویزیون و البته کانال‌های ایرانی بهره‌مند شوم. یکی از کانال‌های تلویزیونی که از ایران پخش می‌شود (جام جم؟) برنامه‌ای پخش می‌کرد به نام «بانوی ایرانی».
قسمتی که من دیدم در معرفی خانم پروفسوری بود که سال‌ها در یکی از دانشگاه‌های ایران تدریس و تحقیق می‌کردند، و مولف چنیدن کتاب بودند. تا اینجای کار تقریبا همه چیز خوب به نظر می‌رسید، اما اشکال کار از پیام‌های ضمنی موکد این برنامه بود.
بدون اغراق بیش از نیمی از وقت برنامه، در وصف همسر فداکار این خانم بود، ایشان که خودشان هم استاد همان دانشگاه بودند، با از خودگذشتگی به همسرشان اجازه و فرصت تحصیلات عالی و پیشرفت داده بودند، و اگر به خاطر این پشتیبانی و فداکاری نبود، هرگز همسرشان نمی‌توانستند به موقعیت فعلی برسند. این خلاصه حرف‌هایی بود با فواصل چند دقیقه‌ای از زبان افراد مختلف و به خصوص خود خانم پروفسور شنیده می‌شد.
سپس وصف خانم پروفسور را از زبان همکارهایشان می‌شنیدیم که در کمال تعجب به جای این که مستقیما این خانم را «همکار» خود بخوانند، از ایشان به عنوان «همسر همکارم» یاد می‌کردند، و سپس از فضایل علمی و اخلاقی ایشان و شوهرشان صحبت می‌کردند.
نقطه اوج برنامه وقتی بود که خانم پروفسور به آشپزخانه می‌رفتند و برای شوهرشان که پشت میز نشسته بودند، چای می‌آوردند و موسیقی دل‌انگیزی نیز این صحنه را همراهی می‌کرد.
و بدین ترتیب بود که من بیننده یاد گرفتم که اگر احیانا زنی از نظر علمی به درجه‌ی بالایی رسید، قبل از هر چیز باید دنبال رد پای شوهر فداکاری گشت که این اجازه را به او داده، و اساسا همه چیز را مدیون او بود.
یاد گرفتم که اصولا رشد و ترقی، و پیشرفت علمی هیچ زنی بدون حمایت یک مرد ممکن نیست.
و البته هرگز فراموش نخواهم کرد که وظیفه اصلی هر زن فارغ از مقام و موقعیتش خانه‌داری و خدمت به شوهر است.

۱۲

2009-01-08T21:56:00.000-08:00

الآن شمردم و دیدم که دوازده تا نوشته منتشر نشده دارم، بعضی ناقص و بعضی کامل.

2008-12-30T00:35:00.000-08:00

Sometimes I feel my heart will overflow ...

مشاهده

2008-11-09T00:09:00.000-08:00

یک روز پس از شروع باران دم در یک کلاس بایستید؛ وقت تعطیلی که دانشجویان یکی یکی بیرون می‌آیند، نظاره‌گر واکنش‌هایشان باشید، می‌توانید انواع لعن و نفرین‌ را از زبان آنهایی که باید تا خانه‌هایشان رکاب بزنند،‌ بشنوید.

یک داستان کمابیش واقعی - قسمت اول

2008-10-27T05:10:00.000-07:00

عصر یک روز بهاری است. با سارا برای خرید از خانه بیرون آمده‌ایم. حرف می‌زنیم و بحث می‌کنیم. وارد یکی از کتاب‌فروشی‌های همیشگی می‌شویم، یکی از شعبه‌های کتاب‌فروشی برنا که اغلب بهش سر می‌زنیم. بین قفسه‌ها می‌گردیم و کتاب‌ها یکی‌یکی را بیرون می‌کشیم. اسم سامرست موام، نویسنده یکی از کتاب‌های محبوبم، روی جلد یکی از کتاب‌ها نظرم را جلب می‌کند، مجموعه‌ی داستان کوتاهی است به نام «وطن‌فروش». کتاب را به دست می‌گیرم و باز مشغول گشتن می‌شوم. بین کتاب‌های ایرانی که می‌گردیم، ناگهان از سارا می‌پرسم: «اسم اون نویسنده‌هه چی بود که دنبال کتاباش می‌گشتیم؟... اون خانمه... علیزاده...»
- غزاله، غزاله علیزاده. من که اینجا چیزی ازش ندیدم، بذار بریم سوال کنیم.
- حالا اصلا مسئول این قسمت کجاست؟
راهروی دراز و باریکی را که قفسه‌ها ساخته‌اند، تا انتهای مغازه به دنبال کسی که به سوالمان جواب دهد، طی می‌کنیم. ته راهرو، جایی که راهروی بعدی شروع می‌شود، مرد جوان اخمویی روی یک صندلی نشسته است. پا روی پا انداخته و سرش را تا آنجا که می‌شود در کتابش فرو کرده است. نزدیک می‌روم:
- عذر می‌خوام آقا؟
- بفرمایید؟
- می‌خواست بدونم شما چیزی از آثار غزاله علیزاده دارین؟
کتابش را می‌بندد، از پشت عینک یکی از ابرویش را بالا می‌دهد و به من نگاه می‌کند و می‌گوید:
- نه متاسفانه.
نگاهی به جلد کتابش می‌اندازم؛ فوکو در بوته‌‌ی نقد. تشکر می‌کنم و دوباره با سارا راهمان را به طرف قفسه‌ها کج می‌کنیم.
- حالا شما دنبال کدوم کتابش هستین؟
به طرف صدایش برمی‌گردیم. ایستاده است، تقریبا قد کوتاه و کمی‌ چاق است. صورت گرد و موهای کوتاه مشکی دارد، با یک عینک شیشه گرد ته‌استکانی که چشم‌هایش را ریز می‌کند.
قبل از من، سارا جوابش را می‌دهد:
- دنبال کتاب خاصی نبودیم، در واقع ما هنوز چیزی از آثارشون نخوندیم، اما در موردشون به عنوان یک داستان‌نویس خوب شنیده بودیم و تازه می‌خواستیم با کاراشون آشنا بشیم.
راه می‌افتد و همراه ما به سمت قفسه‌ی نویسنده‌های ایرانی می‌آید.
- خب، در واقع کتاباش راحت گیر نمیان، من خودم فقط یکی از کتاب‌هاش رو دارم.
- من چیز زیادی در موردشون نمی‌دونم.
-اگر بخواهید، من می‌تونم کتاب خودم رو بهتون قرض بدم.
- اوه، خیلی ممنون، لطف می‌کنید.
- خواهش می‌کنم، بعد از مدتی کسی پیدا شد که سراغ چیزی غیر از میم مودب‌پور و امثالش رو گرفت. میشه ببینم چه کتاب‌هایی انتخاب کردین؟
کتاب‌ها را نشانش می‌دهیم.
- وطن‌فروش، اینو چرا برداشتین؟ می‌شناختین؟
- ممم، خب به خاطر این که من لبه‌ی تیغش رو خیلی دوست دارم.
سری تکان می‌دهد و شروع می‌‌کند به گشتن بین قفسه‌ها و ما را هم به دنبال خودش می‌کشاند. گه‌گاه به کتابی اشاره می‌کند و توضیحی می‌دهد، یا سوالی می‌کند. چند تا را خوانده‌ایم و راجع به تعدادی شنیده‌ایم. بعضی را هم نمی‌شناسیم. کتابی را نشان می‌دهد:
- این کتاب خوبیه،‌ اما نباید خریدش!
- چطور؟
- چون یزدانجو ترجمه‌اش کرده.
باز هم می‌گردد و این بار به «لذت متن» رولان بارت اشاره می‌کند:
- این هم کتاب هم خیلی خوبیه که باید خریدش، حتی با این که یزدانجو ترجمه‌اش کرده!
سارا کتاب را بر‌می‌دارد. باز هم می‌گردیم و چند کتاب دیگر هم پیشنهاد می‌کند. کتاب‌ها را برمی‌داریم. دیگر دست‌هایمان سنگین شده و جیب‌هایمان خالی. می‌پرسم:
- راستی مکتب لکان رو ندارین؟
- نه،‌ اما لکان، دریدا، کریستوا رو داریم. اما بهتره اول مکتب لکان رو بخونی.
- تا نصفه خوندم، اما کتاب مال خودم نبود و باید به صاحبش بر‌می‌گردوندم...
دختری جلو می‌آید و صدایش می‌کند و سراغ یکی از کتاب‌های شریعتی را می‌گیرد، جای کتاب را به دختر نشان می‌دهد، رو به ما می‌کند و می‌گوید:
- شریعتی ویروسیه که تقریبا همه دخترها در یک دوره‌ای گرفتارش می‌شن.
- هه! من هم یه مدت شریعتی می‌خوندمِ، کلی از کتاب‌هاش رو خریده بودم!
کم‌کم صحبت را به موسیقی و فیلم می‌کشاند، از علایقمان می‌گوییم، گاهی تحت تاثیر قرار می‌گیرد اما سعی می‌کند که عکس‌العملی نشان ندهد. می‌گوید که آرشیو خوبی از فیلم‌های هنری اروپایی دارد، تارکوفسکی و برگمان و ... من و سارا به هم نگاه می‌کنیم و چشم‌هایمان برق می‌زند. با تردید می‌پرسیم که آیا امکان دارد که لیست فیلم‌ها را در اختیارمان قرار دهد و برایمان کپی کند، که با کمال میل قبول می‌کند. می‌گوید که لیست فیلم‌ها را همراه ندارد اما می‌تواند با سلیقه‌ی خودش چند تا را هفته‌ی بعد برایمان بیاورد. شماره تلفن‌هایمان را رد و بدل می‌کنیم و قرار می‌شود که هفته‌ی بعد تماس بگیرد.
من و سارا، دو احمق نوزده و بیست ساله، خوشحال از مغازه بیرون می‌زنیم که تا هفته‌ی بعد با کتاب‌ها و خیال فیلم‌هایمان خوش باشیم.

پایان قسمت اول

پ.ن: مشخص نیست که قسمت یا قسمت‌های بعدی این داستان چه زمان نوشته شوند و یا اصلا نوشته شوند.

پروانه شو

2008-10-23T03:45:00.000-07:00

نشانه

2008-10-12T00:02:00.000-07:00

می‌پرسم: از کی فهمیدی که دیگه اوضاع مثل گذشته نیست؟
می‌گوید: از وقتی که بعد از تمام شدن مکالمه‌مان صبر نکرد تا اول من تلفن را قطع کنم.

پی‌نوشت: واقعا لازمه که باز هم پی‌نوشت بذارم؟

شهر دوچرخه‌ها

2008-09-30T02:06:00.000-07:00

سه هفته‌ای هست که از ایران برگشته‌ام؛ سفر خیلی خوبی بود، فقط حیف که خیلی زود گذشت. الآن همه‌ی سفرم به یک خواب می‌ماند.
بعد از برگشتن، به یک شهر کوچک دانشجویی اسباب‌کشی کردم. کلاس‌ها هم چند روزی است که شروع شده‌اند، این بار اما در یک دانشگاه واقعی!
چند روز اول خیلی سخت گذشت، یک مشکل اداری/مالی در مورد شهریه برایم پیش آمد که تمام هیجانم را تبدیل به استرس کرد؛ مشکل هنوز پابرجاست اما من آرام‌تر (بی‌خیال‌تر؟) شده‌ام.
این شهر کوچک ما پر از دوچرخه‌سوار است، معروف است به «پایتخت دوچرخه‌های امریکا». من هم که انگار دوچرخه به سرنوشتم گره خورده، یک دوچرخه نسبتا ارزان سبز رنگ خریده‌ام و راه خانه-دانشگاه راکنار بقیه رکاب می‌زنم.
گفتنی زیاد است، فعلا فقط می‌خواستم اعلام حضور کنم :)

خط قرمز

2008-07-13T23:55:00.000-07:00

- از ما که گذشت، اما تو باید کاری کنی که دیگه مایکروسافت ورد خیال نکنه که اسمت غلط دیکته‌ایه.

یک. دو. سه. چهار...

2008-07-12T19:40:00.000-07:00

۱. بلیط خریدم. حدود یک ماه دیگر به ایران می‌روم.

۲. به زودی (پیش از سفر) با جنوب کالیفرنیا خداحافظی می‌کنم و برای جستن دانش به شمال مهاجرت می‌کنم. (گذشته از هر چیز، ازالقاب دوست نداشتنی‌ای همچون «دختر لس‌انجلسی» یا «ایرانی‌های لس‌انجلس» و پیش‌داوری‌های بعدی‌اش که حکم آش نخورده و دهان سوخته را دارند، خلاص می‌شوم.)

۳. رانندگی‌ام کمی تا قسمتی پیشرفت کرده است.

۴. حدود یک ماه پیش خواب دیدم که به ایران رفته‌ام و مامور فرودگاه وارد پروفایل فیس‌بوکم شده و به خاطر عکس‌های بی‌حجابم در صدد توبیخم برآمده است.

۵. یک بار دیگر هم زمانی که هنوز تنها وسیله‌ی نقلیه‌ام دوچرخه بود، خواب دیده بودم که بی‌خیال سوار دوچرخه‌ام، وارد کوچه‌ای شدم و دیدم که چند مامور نیروی‌ انتظامی با لباس‌های سبزشان کشیک می‌دهند. به محض دیدنشان یادم افتاد که روسری سرم نیست. آنها هم طبیعتا متوجه این موضوع شدند و خواستند متوقفم کنند. با سرعت بیشتر پا زدم. باتوم‌هایشان را بیرون آوردند و دنبالم کردند... یادم نیست بعد چه شد، اما به گمانم توانستم فرار کنم.

۶. *%#)%*#(%×٪،!#$%^_%*^@*_#(#^ استغفرالله!

۷. تکامل مبحث بسیار جالبی‌است، چه حیف که هرگز در ایران رخ نداده!

۸. بقیه‌اش برای بعد.

جهان وطن

2008-07-06T23:53:00.000-07:00

چوریا ورمالیدن تو سیبه سر سرسریده

2008-07-05T01:04:00.000-07:00

کاش زخم‌های آی‌پاد هم مثل زخم‌های آدم خوب می‌شدند.

آها! راستی...

2008-07-01T23:40:00.000-07:00

محض اطلاع آنان که پرسیدند، آنان که رویشان نشد بپرسند، و آنها که کنجکاو شدند:
هم‌اکنون بنده به طور رسمی هر گونه ارتباط میان اینجانب و پست «تحیر» (همان علف و بزی و ...) را شدیدا تکذیب می‌نمایم. هر نوع تشابه اسمی نیز تنها بر اثر تصادف است.

پی‌نوشت: این اطلاعیه می‌تواند در مورد سایر پست‌های پیشین و پسین این وبلاگ نیز صدق کند.

پیر فرزانه

2008-06-28T00:33:00.000-07:00

نمی‌دانم فوق‌العاده بودن این آهنگ را باید مدیون که بود؛ حافظ؟ پریسا؟ و یا شاید علی حاتمی؟

(توضیح: آهنگ اول ویدیو)

لطفا پیدا شو!

2008-06-24T02:12:00.000-07:00

این هم از امشب!
تصمیم گرفته بودم که امشب وبلاگ بنویسم، داشتم حتی جمله‌ها را در ذهنم مرتب می‌کردم. اما قبل از وبلاگ نوشتن باید تعدادی فرم را پر می‌کردم، یکی از فرم ها شماره‌ی گواهینامه‌ام را می‌پرسید، رفتم سراغ کیفی که امروز با خودم به کالج برده بودم که دیدم ای دل غافل! اثری از کیف پولم نیست. مثل دیوانه‌ها هر جای اتاق که به فکرم می‌رسید را گشتم، بعد هم رفتم و داخل ماشین را گشتم، آنجا هم نبود. تماس گرفتم و کارت اعتباری‌ام را کنسل کردم، ظاهرا کسی هم بعد از من ازش استفاده نکرده است. مبلغ خیلی کمی پول نقد در کیفم داشتم اما گواهینامه‌ وتمام کارت‌هایم از جمله کارت اقامتم داخلش بود. نمی‌دانم اگر کیفم را پیدا نکنم صدور مجدد کارت‌ اقامت چقدر طول می‌کشد، امیدوارم مشکلی برای برنامه‌ی سفرم به ایران پیش نیاید. اولین کاری که فردا صبح باید انجام دهم، زنگ زدن به قسمت اشیا گمشده ی کالج است. خیلی نگرانم.
یک دفترچه تلفن آهنربایی کوچک هم در کیفم داشتم که شماره تلفن تعدادی از دوستان و همکلاسی‌هایم در ایران را در آن یادداشت کرده بودم؛ شماره بعضی‌ها را هیچ جای دیگری نداشتم :(

پی‌نوشت: الآن به‌شان زنگ زدم، گفتند کیفم آنجاست :)

پی‌نوشت ۲: محتویات کیفم هم سر جایشان بودند :)^۲

تحیر

2008-06-12T20:53:00.000-07:00

- من دیگه تحمل این وضع رو ندارم!
- چرا؟ چی شده؟
- دیگه چی می‌خواستی بشه؟
- نمی‌فهمم، موضوع چیه؟
- هیچی، آخه بعد از گذشت این همه سال من هنوز نمی‌دونم که توی این رابطه من نقش علف رو دارم یا بزی رو!

خب، حالا من چی بگم؟

2008-05-04T18:12:00.000-07:00

۱. باز رفتم ونکوور و برگشتم (دو سه هفته پیش البته)، اما چه رفتنی و چه برگشتنی! بلیط برگشت رو به اشتباه به جای هفت صبح برای هفت شب خریدم و موقع رفتن هم از پروازم جا موندم و مجبور شدم هشت ساعت تو فرودگاه منتظر بمونم تا با پرواز بعدی که تاخیر هم داشت برم! در ضمن این فرودگاه مسخره لس‌انجلس اینترنت مجانی هم نداره. خلاصه با توجه به این که خبر جا موندنم به کل عالم رسید، فکر کردم اینجا هم بنویسم که کسی احیانا بی‌خبر نمونه؛ بله! حتی من هم ممکنه جا بمونم.
۲. جدا از این شاهکاری که کردم، باقی سفر خوب بود. مجری افتخاری کافه رادیو هم شدم، که خیلی هیجان انگیز بود، البته برای من، نه احتمالا برای کسانی که صدای من رو (با تپق‌های فراوان) شنیدن. هر چقدر به پویا میگم که صدای من شنونده‌ها رو فراری میده، به خرجش نمیره. حالا قرار شده که به سلامتی هر وقت من میکروفون خریدم، با کافه رادیو همکاری کنم و توی برنامه‌هام فقط از کلماتی استفاده کنم که حرف «ر» ندارن!
۳. فکر کردم این بار برای تنوع شکسته (محاوره‌ای) بنویسم.
۴. حتی به چهار شماره هم نرسید، بقیه‌ش برای بعد.

2008-04-09T00:34:00.000-07:00

کره اسب زین طلا، عروس صحرا، پری بیابون

آه از این تلاش‌های خستگی‌ناپذیر، آه...

2008-04-03T23:39:00.000-07:00

تصاویر زیر مربوط به کارت تبریکی است که حدود ده روز پیش دریافت کردم، فکر کردم انصاف نیست که دیگران را بی‌بهره بگذارم.

خودتان ببینید، با دقت بخوانید و محظوظ شوید. من هم بیش از این چیزی نمی‌گویم که زبانم قاصر است از وصف این مهر خروشان مام میهن.

به فردا میفکن!

2008-04-01T19:47:00.000-07:00

آخرش فروردین هم تمام می‌شود و این پست نوروزی من همچنان در پوشه‌ی «پیش‌نویس» خاک می خورد...

پی‌نوشت: به فردا میفکندم، منتشرش کردم اما پیش از این پست منتشر شده، ظاهرا بلاگر همان تاریخ «پیش‌نویس» کردن را در نظر می‌گیرد.

و اما نوروز

2008-03-23T18:19:00.000-07:00

آن روز نبود.
نه، مطمئنم که آن روز نبود.
آن روز پنجشنبه‌ی کذایی که باید شش صبح بیدار می‌شدم تا به موقع به کلاس اول صبح برسم؛
روزی که رانندگی در آن صبح مه‌آلود -که اگر هر روز دیگری می‌بود، غرق زیبایی‌اش می‌شدم- تنها باعث سنگین‌تر شدن بغض گلویم می‌شد؛
روزی که صدای محمد نوری به جای این که لبخند به لبم بیاورد، چشم‌هایم را خیس می‌کرد؛
پنجشنبه‌ای که باید تا غروبش جلوی مونیتور با تکالیف و گزارش آزمایشگاه سر و کله می‌زدم؛
روزی که قدم زد‌ن‌های بی‌خیال آدم‌ها و عادی رفتار کردنشان عصبی‌ام می‌کرد؛
نه، آن روز اول فروردین نبود؛ اول فروردین من نبود.

اول فروردین من اما کمی دیرتر رسید؛
اول فروردین من جمعه شب بود،
وقتی که خسته و وارفته تلفن را روشن کردم تا ببینم آیا پیامی دارم یا نه.
چه به موقع زنگ زدند،
و چقدر هیجان‌زده شدم از شنیدن صدایشان،
صداهایی که مدت‌ها بود این‌طور شاد نشنیده بودمشان.
چقدر همه از با هم بودنشان خوشحال بودند.

وقتی تلفن را قطع کردم، از شادی و سبکی در جایم بند نبودم،
نوروز من آن شب بود.

D:

2008-03-12T22:13:00.000-07:00

فردای نوشتن پست قبل مامانم چند تا عکس با موی های‌لایت شده برام ایمیل کرد! ظاهرا توی رودرواسی گیر کرده و تسلیم شده. در عوض من کلی خندیدم.
باید از این به بعد بیشتر مواظب باشم که چی می‌نویسم!

الواطی جمعه شب

2008-03-07T23:00:00.000-08:00

مردم آخر هفته‌ها می‌روند ولگردی؛ من هم می‌روم وبگردی.
مردم وقتی از یکنواختی خسته میشوند سر و شکل خودشان را عوض می‌کنند؛ من هم از جایی که دختر همان مادری هستم که تا امروز موهایش را هم رنگ نکرده، به جایش شکل و شمایل اینجا را عوض می‌کنم.
توجه:‌ یک قسمت موسیقی هم به ستون سمت چپ اضافه کرده‌ام که احتمالا هر چند روز یک بار به روزش خواهم کرد.

میان ماندن و رفتن

2008-03-06T22:36:00.000-08:00

نوشته: جعبه‌ش رو هم نگه می‌دارم، دست‌خط تو روشه.
نوشته: باورم نمیشه، چند وقت دیگه میشه سه سال.
نوشته: من به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود.
.
.
.
سرم گیج میره...

این یعنی مامان

2008-02-29T02:10:00.000-08:00

می‌دونم که به زودی زنگ می‌زنه.
با خودم کنار میام که ننه من غریبم بازی درنیارم و بهش نگم که سرما خوردم.
زنگ می‌زنه، کمی صحبت می‌کنیم.
بی‌مقدمه می‌پرسه: «راستش رو بگو، سرما خوردی یا گریه کردی؟»

ممم!

2008-02-20T02:39:00.000-08:00

به سبک «قصه‌های عامه پسند»:

نوستول (البته از نوع شکمی):

- شیرینی ناپلئونی

I cannot vote

2008-02-07T02:07:00.000-08:00

دیشب همراه همخانه‌ها به پای صندوق‌های رای رفتم!
اون‌ها رای دادند، و بعد هم یکی یک برچسب «من رای دادم» گرفتند و به سینه‌شان زدند.
متاسفانه برچسب «نمی‌توانم رای بدهم» نداشتند که من به سـینه‌ام بزنم...

مرجان! خب؟ مرجان!

2008-02-07T01:38:00.000-08:00

ای بابا!
انقدر به مرجان ساتراپی نگین «مرجانه»!
من می‌فهمم چه زجری داره که اسم آدم رو اشتباه بگن.

حاج قربان

2008-01-31T21:54:00.000-08:00

امروز فیلم کوتاهی در مورد استاد حاج قربان سلیمانی، دوتارنواز خراسانی در یوتیوب پیدا کردم. صدای دوتار حاج قربان همیشه مستم می‌کند، از دیدن ویدیو و شنیدن صدای ساز استاد ذوق‌زده شدم، خواستم بیایم اینجا و با بقیه قسمتش کنم که چشمم به نظرات افتاد... نمی‌خواستم باور کنم اما متاسفانه نتیجه جستجو هم می‌گفت که حاج قربان حدود ده روز پیش فوت کرده است.
یادش گرامی باد! صدای سازش آسمانی بود...

فیلم (زخمه‌های عشق) را اینجا ببینید: قسمت اول ، قسمت دوم

من نژاد پرست نیستم (اما سفیدها را دوست دارم!)

2008-01-29T17:43:00.000-08:00

کنار شین نشسته‌ام. شین یک دختر هجده نوزده ساله‌ی نیمه‌ ایرانی است. (مادرش ایرانی است.)
کسی از شین راجع به قرار دیروزش می‌پرسد، با لبخند می‌گوید که خوب بود، ظاهرا از پسره خوشش آمده.
من دارم با شین صحبت می‌کنم. ب که انگار چیزهایی شنیده نزدیک می‌شود و شروع می‌کند به سوال کردن از شین راجع به پسره.
ب یک خانم بنگلادشی است که دختری همسن و سال شین دارد.
از شین می‌پرسد: «پسره سفیدپوسته؟»
شین: «آره.»
ب: «خوبه! سعی کن یه پسر سفیدپوست پیدا کنی.»
شین می‌خندد.
شین: «مامانم هم همه‌ش همین رو میگه.»
ب: «من به دخترم هم گفته‌م که فقط با پسر‌های سفیدپوست حق داره بیرون بره. بهش گفتم که اگر روزی ببینم که یک پسر لاتینو یا سیاه‌ پوست رو آوردی خونه، با اردنگی پرتش می‌کنم بیرون.»
دیگر تحملم تمام شده، از بهت و خشم دارم خفه می‌شوم.
می‌گویم: «ب! هیچ می‌فهمی که این حرفی که می‌زنی چقدر نژاد‌پرستانه* است؟!»
ب: «نه! من نژاد‌پرست نیستم. من خودم بنگلادشی‌ام، اما با یک سفید پوست ازداوج کرده‌‌ام. من نژاد پرست نیستم!»
با خودم فکر می‌کنم چه خوب شد که معنی نژاد پرستی را هم یاد گرفتم!
می‌گویم: «خب این چه ربطی داره؟ تو داری راجع به آدم‌ها بر اساس نژادشون قضاوت می‌کنی، و این دقیقا نژاد پرستیه! این همه آدم لاتینو وجود دارند، بعضی‌هاشان آدم‌های خوبی‌اند و بعضی‌های دیگه شاید چندان خوب نباشند، درست مثل بقیه آدم‌ها...»
ب: «آره، اما بیشترشون عوضی‌اند!»
.
.
.
تا چند ساعت بعدش مغزم همچنان سوت می‌کشد.

* به نظرم نژاد پرستی ترجمه‌ی چندان مناسبی برای Racism نیست، اما کلمه‌ی بهتری سراغ ندارم.

یک فنجان قهوه‌ی دیگر

2008-01-28T02:54:00.001-08:00

ای خوانندگان بی‌شمار!

آیا موافقید که از این به بعد بیشتر ویدئوهای موسیقی مورد علاقه‌ام را اینجا بگذارم؟

پی‌نوشت: باز فراموش کردم که من برای خودم می‌نویسم! پس از همین حالا شروع می‌کنم:

«يک فنجان قهوه‌ی دیگر» از آهنگ‌های بسیار محبوبم که مانند خیلی دیگر از آهنگ‌ها یاد‌آور دوره‌ی خاصی از زندگی‌ام نیز است هیچ کدام از اجراهای دیگر این آهنگ را به اندازه‌ی این یکی دوست ندارم.

شباهت

2008-01-22T00:41:00.000-08:00

قابل توجه هم‌وطنان عزیزی که بینی‌شان را چین می‌اندازند و می‌گویند: «چینی‌ها/هندی‌ها/... بو می‌دهند.»

سری به بخش پرسش و پاسخ یاهو بزنید و سوالاتی را که در مورد ایرانی ها مطرح شده جستجو کنید.

بله! اگر دقت بفرمایید می‌بینید که افرادی هم وجود دارند که فکر می‌کنند ایرانی‌ها بو می‌دهند. (+) (+)

حالا صادقانه بگویید، چه احساسی به شما دست می‌دهد؟ در مورد کسی که چنین چیزی می‌گوید چه فکر می‌کنید؟

را

2008-01-17T14:04:00.000-08:00

زن‌عموی امریکایی‌ام مدتی است تلاش می‌کند فارسی یاد بگیرد. هفته‌ای یک بار به کلاس فارسی می‌رود، کلاس اول است و کتابش هم اگر اشتباه نکنم کتاب فارسی پیش از انقلاب اول دبستان است. چند شب پیش با عمویم نشسته بودند و فارسی تمرین می‌کردند، که ناگهان عمو صدایم کرد. پیششان رفتم و دیدم عمو از من می‌پرسد آیا می توانم در مورد «را» توضیح دهم. اول گفتم تنها یک حرف اضافه است و نمی‌توانم بیشتر توضیح دهم، همان‌طور که نمی‌شود در مورد یک حرف اضافه در انگلیسی توضیح داد و باید به مرور و زمان، و با کاربرد و تکرار یادش گرفت. دیدم زن‌عمویم باز مستاصل به جمله‌ی «مادر زیور و زیبا را دوست دارد.» نگاه می‌کند، کمی به مغزم فشار آوردم و این بار گفتم «را» حرف اضافه‌ای‌ است که پس از مفعول می‌آید! نمی‌دانم توضیحم چقدر درست و مفید بود، اما انگار کمی راضی‌اش کرد.

مممم

2008-01-16T00:04:00.000-08:00

یک مکالمه‌ی تکراری:

من: «... ... ... ... ...»

مخاطب: «اِ، جالبه! خب بعد؟»

من: «... ... ... ... ... ... ... ... اتفاقا می‌خواستم یک پست هم در موردش بنویسم.»

مخاطب: «آها، پس چطور شد؟ چرا ننوشتی؟»

من: «... »

پی‌نوشت: سه نقطه‌ی آخر ترکیبی از بهانه‌ها، نمی‌دونم‌ها و مهم‌تر از همه «مِن مِن‌»ها است.

اتاق مرتب

2007-12-17T20:24:00.000-08:00

می‌خواهم دوباره مثل همان روزهای اول فقط برای خودم بنویسم، طوری که انگار تنها خودم نوشته‌هایم را می‌خوانم، تغییر آدرس و مرگ بلاگرولینگ هم شرایط را هموار کرده‌اند.

من هم نتوانستم از بلای همه‌گیر وبلاگ نوشتن در شب امتحان فرار کنم، فردا و پس‌فردا سه تا امتحان پایان ترم دارم و روز بعد از امتحان‌ها عازم ونکوور زیبای نمناک هستم. بعد از خریدن بلیط متوجه شدم بی این که برنامه‌ریزی کرده باشم، برای شب یلدا آنجا خواهم بود. البته دیروز شنیدم که طی یک قایم‌باشک بازی خلاقانه خانواده عمو جان قرار است بعد از رسیدن من ونکوور را به قصد کالیفرنیا ترک کنند، اما خوشبختانه برای شب یلدا دور هم خواهیم بود.

امروز ماموران «جهانِ کمد» بعد از چند ماه انتظار و زجرکش کردن ما با خرابکاری‌های احمقانه‌ی متوالی‌شان، قفسه‌بندی کمد اتاقم را تمام کردند و من بالاخره از مصیبت آشفتگی نجات پیدا کردم. در این لحظه احساس من از دیدن لباس‌هایی آویخته در کمد و وسایل مرتب چیده شده روی قفسه‌ها قابل توصیف نیست. مبل راحتی اتاقم هم پس از یک دوره‌ی طولانی از جان‌گذشتگی و ایفای نقش جالباسی، دوباره نقش مبل پیدا کرده است.

زنده باد نظم و ترتیب!

کشف

2007-12-02T01:57:00.000-08:00

تا پیش از نوشتن انشا برای پذیرش نمی‌دانستم که چه موجود ترحم‌انگیزی هستم.

کمک!

2007-11-19T23:51:00.000-08:00

همخانه‌ها هنوز برنگشته‌اند. تنهایی هم تجربه‌ی بدی نیست، چند بار آشپزی کرده‌ام، یک بار تلویزیون را روشن کرده‌ام، بعضی شب‌ها از صداهایی که از حیاط پشتی یا زیر شیروانی می‌آید یکه می‌خورم و خنده‌دار اینجاست که تنها اسلحه‌ام تلفن است. در حالی که گوشی را دم گوشم نگه داشته‌ام، از پنجره بیرون را نگاه می‌کنم، چیزی نمی‌بینم و خودم را قانع می‌کنم که صدا از سنجاب و گربه و جغد و راکون است.
ده روز دیگر فرصت دارم تا تقاضای پذیرشم را برای دانشگاه بفرستم. دارم سعی می‌کنم که نمره‌های ایران را منتقل کنم و هیچ نمی‌دانم که آیا قبولشان خواهند کرد یا نه. باید تافل هم بدهم، اما ترسناک‌ترین بخش دو متنی است که باید در آنها راجع به خودم و دلیل انتخاب رشته‌ام بنویسم. (البته همان‌طور که واضح است مطرح کردن این موضوع به هیچ وجه به معنای درخواست کمک نیست!)

تنها در خانه

2007-11-07T14:09:00.000-08:00

در سالن مرکزی (؟) کالج نشسته‌ام و سعی می‌کنم تکالیفم را انجام دهم. حدود دو متر آن طرف‌تر عده‌ای مشغول صحبت راجع به ناکامی‌های جـنسی‌شان هستند. یکی از پسرها با صدای بلند می‌گوید که من ۲۲ سالم است و هنوز «آن کار» را نکرده‌ام! دختری در جوابش می‌گوید مساله‌ای نیست من هم ۲۱ ساله‌ام و هنوز... نه می‌شناسمشان و نه به هیچ وجه روی آن را دارم که آن میان با صدای بلند جمله‌ای بگویم و بخندانمشان یا متعجبشان کنم؛ این اتفاق تنها در خیالم ممکن است رخ دهد. در عوض این صفحه را باز می‌کنم و شروع می‌کنم به یادداشت کردن دزدانه‌ی حرف‌هایشان.

امروز صبح همخانه‌ها را به ایستگاه قطار نزدیک خانه رساندم تا به فرودگاه بروند، برای حدود دو هفته به خاور دور سفرمی‌کنند. در این چند روز آخر آنقدر از من پرسیده‌اند که آیا از تنها ماندن در خانه (که چفت و بست درستی هم ندارد) می‌ترسم یا نه که کم‌کم احساس کردم حتما باید بترسم. به محض این که از ایستگاه قطار برگشتم در پشتی و همه‌ی پنجره‌ها را قفل کردم.

مدت‌هاست که به تجربه فهمیده‌ام چت کردن می‌تواند سرچشمه‌ی خیلی از سوء تفاهم‌ها باشد، این را نوشتم که بگویم هنوز نظرم عوض نشده.

اطلاعیه

2007-11-05T01:18:00.000-08:00

مدتی است دوستان و هواداران جملگی از من می‌پرسند که چرا نمی‌نویسم یا چرا کم می‌نویسم، دلایل (بهانه ها؟) کوچک و بزرگ زیادی را می‌توانم بشمارم، اما فعلا به یکی بسنده می‌کنم:
پس از این که نویسنده‌ی حقیر این وبلاگ از طریق صفحه‌‌ی کوچکش با برخی اهالی بلاگستان آشنا شد و شمار بینندگان صفحه‌اش از انگشتان یک دست به انگشتان دو دوست (حتی شاید دو دست و یک پا) ارتقا یافت، امر به او مشتبه گردید که آدم مهمی شده و از این پس باید راجع به امور مهم و آن‌چنانی درفشانی نماید تا خدای ناکرده وقت گرانبهای این بینندگان نکته‌سنج صرف خواندن خاطرات روزانه یا بعضا مقایسه‌ی کارکرد آبریزگاه‌های امریکای شمالی نگردد که حتی تصور این موضوع عرق شرم به چهره‌ی نگارنده می‌نشاند.
حال نظر به این که تلاش برای نگارش در مورد امور اساسی به شکل نگران‌کننده‌ای منجر به گنگی و گیجی نگارنده گشته و ایشان از طلا بودن پشیمان گشته، از این پس در این جا به مدد حق بار دیگر شاهد نوشته‌های این‌چنانی (در مقابل آن‌چنانی) خواهیم بود.

Sunday Prayer

2007-10-21T01:14:00.000-07:00

Dear Lord!

May thy world be "religion-free".

Amen.

2007-10-09T03:03:00.000-07:00

او ویژگی‌های معنوی بارزی دارد،
هر بار پس از دست زدن به مادیات، دست‌هایش را با آب و صابون می‌شوید.

پی‌نوشت: این را چند سال پیش گوشه‌ی دفترم نوشته بودم؛ و امشب، پی بهانه‌ای برای به روز کردن می‌گشتم.

سالگرد

2007-09-15T18:32:00.000-07:00

زمان مثل برق و باد می‌گذرد. چند روز پیش دومین سالگرد مهاجرتم بود، و چند روز پیش از آن هم سالگرد نقل مکانم به کالیفرنیا. در این دو سال بسیار دیده‌ام، شنیده‌ام، تجربه کرده ام، یاد گرفته‌ام.
مدتی از این که به دلایل مختلف در درس خواندنم وقفه ایجاد شده بود، به شدت ناراحت بودم؛ تا این که یک روز به ماجرا جور دیگری نگاه کردم. از خودم پرسیدم اگر قرار باشد همین فردا بمیرم، در کدام حالت از زندگی‌ام راضی‌تر بوده ام؟ ماندن در ایران و مرگ با لیسانس از دانشگاه علامه، و یا سفر کردن، تجربه‌ی یک زندگی متفاوت، و مرگ با وضعیت دانشجوی انصرافی؟ بدون تأمل جواب دادم: حالت دوم، و دیگر بابتش غصه نخوردم.
... و بالاخره دوهفته پیش کالج را شروع کرد‌م. کنار گذاشتن تنبلی بعد از دو سال دوری از درس کمی مشکل است، اما امکان پذیر و اجتناب ناپذیر!

در آخر هم این ویدیو را که خودم از شنیدنش به وجد آمدم، به خاله نازی مهربانم (که یک آذری افتخاری است) تقدیم می‌کنم، که چون کامنت نمی‌گذارم، فکر می‌کند وبلاگش را نمی‌خوانم.

آماده‌باش

2007-09-08T01:08:00.000-07:00

امشب بعد از خواندن این پست بی‌نظیر لوا - که آن وسط هایش طوری که فقط خودم بفهمم، اولتیماتوم داده که زودتر تکلیف بلیط را روشن کنم - فورا رفتم بلیط خریدم تا خدای نکرده این جمع را از حضور مبارکم محروم نکنم. لوا همچنین گفت که باید یکی از پست‌های وبلاگم را آماده داشته باشم که بخوانم، من هم در این مدت وبلاگ‌نویسی آنقدر در و گوهرفشانده‌ام که حالا نمی‌دانم کدام را برای این عزیزان منتظر انتخاب کنم که بعد از شنیدنش از خواندن مطالب خودشان شرم نکنند، یحتمل بدترین را انتخاب خواهم کرد! از لوا پرسیدم چطور است که این را بخوانم تا ضمن دادن اطلاعات مفید به مخاطبین، نکته سنجی و ظرافت‌های خود را نیز به رخ بکشم ، اما او (به گمانم از روی حسادت) منعم کرد. حق هم دارد، در این عرصه‌ی رقابت تنگاتنگ وجود همچون منی، بی‌شک لرزه بر دل‌ها می‌افکند.

پری چی چی؟

2007-08-26T20:43:00.000-07:00

شنیده‌ام مجموعه کتابی وجود دارد به نام "پری هاتر" یا چیزی شبیه به این. پری ظاهرا نام دختر یتیمی است که در شهرستان درس می‌خواند و قهرمان داستان است. می‌گویند خواندن این کتاب‌ها خیلی بی‌کلاس، غیرروشنفکری، "پوپولیستی" و این‌جور چیزهاست. (درست نمی‌دانم این پوپولیستی چه جور مرضی است، اما پنداری هر چه که هست، از اسهال هم بدتر است.) و همان‌طور که بر همه روشن است هیچ کدام از این وصله‌ها به من نمی‌چسبد وگرنه چند هفته پیش آمده بودم و اینجا نوشته بودم: «تمام شد، خواندن داستانی که از دوره‌ی دبیرستان دنبالش می‌کردم، بالاخره تمام شد!»
اما من و این حرف ها؟!

Fast Car

2007-08-11T20:12:00.000-07:00

در راستای جبران غیبت طولانی مدت گذشته و همچنین روشن نگه داشتن چراغ
خانه، این آهنگ را به کسانی که (با توجه به فــیلترینگ) قادر به شنیدن و
دیدنش هستند، تقدیم می‌کنم.
این خانم (بله، درست خواندید! من هم اول همین اشتباه را کردم.) خواننده و
ترانه‌نویس امریکایی از اکتشافات اخیرم هستند، و این آهنگ یکی از
معروف‌ترین آهنگ‌هایشان است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شده است.
دلیل این که چرا کشف من با نوزده سال تاخیر صورت گرفته، هنوز مورد بررسی است.
دوست
دارم از موسیقی‌های مورد علاقه‌ام اینجا بگذارم، اما متاسفانه برای امثال
من که دات کام نیستند، امکانات کافی موجود نیست. (یا شاید هست و من اطلاع
ندارم.)
پس فعلا درود بر یوتیوب

اندرز نامه

2007-08-09T00:12:00.000-07:00

اگر احیانا در دبیرستان و دانشگاه علوم انسانی خوانده‌اید، و سال اول دبیرستان عملا با ریاضی خداحافظی کرده‌اید (حتی اگر پیش از آن هرگز ریاضی‌تان ضعیف نبوده)، در هیچ شرایطی از یک شریفی نخواهید که به شما ریاضی یاد دهد، چون به احتمال قریب به یقین دیگر از شرم نخواهید توانست سرتان را بالا بگیرید، به ویژه اگر خسته و خواب‌الود هم باشید و همان اعمال اصلی که یادتان مانده را هم با تاخیر قابل توجه و در نهایت اشتباه انجام دهید!
پی‌نوشت: این پست کاملا جدی است و با هدف انتقال تجربه به جوانان، و خدمت به خلق نوشته شده است.

نغمه‌ي بهاری (در تابستان!

2007-08-09T00:08:00.000-07:00

چرا نمی‌نویسم؟
مدتی کامپیوتر نداشتم، مدتی سفر بودم، مدتی خط فارسی نداشتم، و مدتی (که هنوز هم ادامه دارد) هم وبلاگ نوشتنم نمی‌آمد. معمولا بعد از وقفه‌های طولانی، نوشتن برایم سخت می‌شود. فعلا این فیلم حدودا نیم‌دقیقه‌ای را از سفر قبلی‌ام به ونکوور اینجا می‌گذارم تا سکوت را شکسته باشم، باشد که نوشتن آسان‌تر شود.

من خوبم

2007-06-12T17:08:00.000-07:00

حیف که تصمیم گرفته‌‌ام مثبت فکر کنم٬ وگرنه به شدت دلم می‌خواست توی وبلاگ ناله و فغان راه بیندازم ک

ه سوژه برایش فراوان دارم.
اما عجالتا همین یکی را داشته باشید که لپ‌تاپ پیر و فکسنی‌ام به دلیل سقوط از ارتفاع دیگر قادر به برقراری ارتباط با عالم بالا نیست و تنها می‌تواند شب‌ها که خسته به اتاقم برمی‌گردم برایم موسیقی پخش کند تا تحمل خماری دنیای مجازی آسان‌تر شود.
پی‌نوشت: لعنت به گرانی بلیط در این فصل (این را در پی‌نوشت آوردم که جزء آه و ناله محسوب نشود!)

تاثیر نگذارها

2007-05-28T17:55:00.001-07:00

لوا من را هم دعوت کرده تا از تاثیرگذارها بنویسم.
راستش اول خواستم چیزی ننویسم، دیدم زشت است؛ به هر حال آدم مشهوری دعوتم کرده است.
بعد خواستم بنویسم که آخر مگر من که هستم و چه کرده ام و کجای دنیا را گرفته ام، که حالا بیایم از تاثیرگذارها هم بنویسم، که این توهینی خواهد بود به آن به اصطلاح "تاثیرگذاران" که «ای داد! این بود تاثیر ما؟» اما دیدم این هم انگار تکراری شده و در ضمن حوصله‌ی شنیدن جملاتی نظیر "تو چرا اعتماد به نفس نداری؟"‌ و امثال آن را هم ندارم.
نتیجه این که به جای تاثیرگذارها، از بی‌تاثیرها خواهید خواند! یعنی آنهایی که خیلی تلاش کردند تاثیر بگذارند، اما موفق نشدند.
۱- بینش اسـلامـی؛ این همه سال در مدرسه به اسامی مختلف اسـلام به خورد ما دادند، باشد که مسـلمان و رستگار شویم، اما اثر نکرد.
۲- وبلاگ؛ این همه مشقت کشیدم و وبلاگ‌های روشنفکری خواندم، دریغ از کوچک‌ترین بارقه‌ی روشنایی که در فکرم پدیدار شود.
۳- پول؛ به دلیل مناعت طبع بسیار، ثروتی که درش غوطه‌ور هستم، موجب افول اخلاقیاتم نشده است.
۴- مسواک؛ با وجودی که در خواب‌آلوده‌ترین لحظات زندگیم، با مسواک زدن لذت خوابیدن در آن لحظه را حرام کرده‌ام، دندان‌هایم نمک‌نشناس بوده‌اند.
۵- ازدواج! طبیعتا باید تاثیرگذار باشد، اما به دلایل ویژه‌ای (از جمله عدم رویداد) تاثیری روی من نداشته‌است.

پی‌نوشت ۱: ترجیح می‌دادم به بازی سر هرمس مارانا دعوت شوم.
پی‌نوشت ۲: هنوز حسرت لیست افتخاراتی که منتشرش نکردم٬ در دلم مانده.

۲۰ ارديبهشت

2007-05-10T23:54:00.000-07:00

این را فقط برای تو می‌نویسم.

برای تمام آن سال‌های کنار هم بودن،

برای همه‌ی کتاب‌هایی که تو باعث شدی بخوانم،

برای گرفتن هیجان‌انگیزترین عیدی از تو،

برای "مجله‌ی فیلم" هایی که تو می‌خریدی و ما مفت می‌خواندیم،

برای ساعت‌هایی که مجبورم می‌کردی مشت‌و مالت بدهم،

برای عصبانیت‌هایت،

برای هاله‌ی رازآلودی که همیشه دورت بود،

برای غذاهای فوق‌العاده‌ات،

برای اولین باری که مشروب خوردم، ویسکی با یخ،

برای تن‌تن، برای سه‌پایه‌ها، برای ژوزفین، برای ژوائوی تنتبالی، برای مارتین، برای رامونا،

برای بچه‌های نیمه‌شب که نگذاشتی در یازده سالگی بخوانمش،

برای دارگاشارد گفتنت،

برای کاسه‌ی آجیل،

برای داداشی،

برای اشک‌هایی که اولین بار در فرودگاه پشت سرم دیدمشان،

برای "تو"یی که همیشه برایم "شما"‌ بودی و تنها امشب تو خطابت می‌کنم،

تولدت مبارک! اما هیچ جور نمی‌توانم باور کنم چهل ساله شدنت را.

امضا: قورباغه‌ی فداکار

زبان(۱)

2007-04-23T00:11:00.000-07:00

هیچ وقت فراموش نمی‌کنم چقدر به پدربزرگ و مادربزرگم غر می‌زدم بابت این که موقع ترکی صحبت کردن از کلمات فارسی استفاده می‌کنند؛ که مثلا وقتی ترکی صحبت می‌کنند، نگویند "سیخ" و بگویند "شیش"، یا به جای "بامادور" نگویند "گوجه". حالا این گوی و این میدان! این بار من هستم، و چالش هر روزه‌ای که با زبان دارم.
سعی می‌کنم تا جایی که ممکن است، موقع فارسی حرف زدن، از کلمات انگلیسی استفاده نکنم، اما رعایت این نکته نیاز به توجه فعالانه دارد، چرا که اگر تنها بگویی و بگذری، تعداد کلمات انگلیسی در جمله‌هایت روز به روز بیشتر می‌شوند.
گاهی گفتن معادل انگلیسی منظور را راحت‌تر و سریع‌تر منتقل می‌کند. مثلا "اپلای" کردن" راحت‌تر از "تقاضا/ درخواست (پذیرش) کردن" است، "برک" آسان‌تر از "زمان استراحت"، و "موو کردن" کوتاه‌تر از "اسباب‌کشی کردن". بعضی را می‌توان کمی توجیه کرد، اما بعضی دیگر فقط به دلیل بی‌توجهی است و یا گاهی هم توجه و تلاش در جهت عکس! این موضوع به خصوص موقع صحبت کردن با ایرانی‌هایی که اینجا هستند، چشمگیرتر است، و حتی به نظر می‌رسد گاهی به کار بردن کلمه‌ی فارسی باعث سردرگمی طرف مقابل می‌شود؛ مثلا اگر بعد از تلاش برای پیدا کردن معادل فارسی، از کسی بپرسید که "آيا باید این کاغذهای تبلیغاتی را در سطل بازیابی انداخت؟"، ممکن است با تعجب نگاهتان کند و بگوید:‌ "چی‌؟! اون فلایرها رو میگی؟ نه، اونا باید ریسایکل بشن!" و اگر تازه‌وارد هم باشید، خوشحال خواهد شد از این که یادتان داده‌ به آن "کاغذهای تبلیغاتی"، "فلایر" می‌گویند!
می‌دانم کارکرد اصلی زبان، برقراری ارتباط است (یا این‌طور فرض می‌شود) و شاید برخورد من متعصبانه باشد٬ اما به هیچ وقت دلم نمی‌خواهد چند سال دیگر به زبانی صحبت کنم که هر چه هست، بی‌شک فارسی نیست، و جمله‌هایم چیزی شبیه این باشند، که بدون اغراق نظیرش را شنیده‌ام: "از خونه آل د وی درایو کردم جیم، سارا رو پیک‌آپ کردم و بعد زود رفتم تا آن‌تایم به اپوینتمنتم با لویر برسم."

داش آکل

2007-04-07T23:45:00.000-07:00

وصیت کرده بود بعد از مرگش طوطی‌ش را به من بسپارند.
قفس طوطی را جلوم گذاشته بودم و به رنگ‌آمیزی پر و بال٬ نوک برگشته و چشم‌های گرد بی‌حالت طوطی خیره شده بودم.
ناگهان طوطی گفت: «مرجان!»
منتظر٬ نگاهش کردم.
ادامه داد: «مرجان... مرجان... زکی!... نکنه خیال کردی که عشق تو مرا کشت؟!»

رهاورد

2007-03-30T16:36:00.000-07:00

ساده‌دلی را بگفتند: «بر ما نکته‌ای گوی اندر تفاوت مملکت امریکا و کانادا.»
سری تکان بداد و چنین لب به سخن گشود: «آنچه بر ما عیان گشتی٬ همانا این بودی که در استراحتگاه‌های ایالات متحده٬ کاغذهایی مدور بودی که آن را بر لبه‌ی کاسه گذاشتندی تا نشیمنگاه سرنشین آلوده نگردی؛ ولی در استراحتگاه‌های کانادا اثری از ایشان نبودی!»

سفر واژه‌نامه

2007-03-29T00:37:00.000-07:00

چمدون٬ مامان٬ بغل٬ خونه٬ چینی٬‌ سوپر استور٬‌ عمو٬ بارون٬ فارسی٬ خانواده٬ پالتو٬ بابا٬ اتوبوس٬‌ تونی٬ دوست٬ برادوی٬ دوربین٬ درخت٬ سوشی٬ کتاب٬ پیاده‌روی٬ سبز٬ ایرانی٬ شال‌گردن٬ اسکای‌ترین٬ مجله‌‌ی فارسی٬ سرما٬ خط ۹۹ ٬ ابر٬ قرمه‌سبزی٬ امنیت٬‌ هندی٬ لونی٬ شکوفه٬‌ عمه٬ رابسون٬ زعفرون٬ عکس٬ دان‌تان٬ چتر٬ رستوران٬ فامیل٬ گرنویل‌آیلند٬ پل‌نوردی٬ خنده٬ کلاه٬‌ شعر٬‌ هدیه٬‌ تاکسی‌زرد٬ دستکش٬ نیمه‌شب٬ فرودگاه٬ بغض...

خانه

2007-03-22T00:34:00.000-07:00

۱. ونکوور هستم. یک روز پیش از سال نو رسیدم. آنقدر برای آمدن شوق و ذوق داشتم که هیجان رسیدن نوروز در حاشیه قرار گرفته بود. هیجانی که اینجا تنها در درونت حسش می‌کنی و بیرون هیچ خبری از آن نیست.

۲. همان‌طوری که با خودم قرار گذاشته بودم٬ پیش از سفر گواهینامه‌ام را گرفتم. در عکس گواهینامه‌ام شباهت غریبی به قربانیان خشونت خانگی دارم. آنقدر عکس بدی است که هیچ کس حتی برای تعارف هم نمی‌تواند بگوید "آنقدر ها هم بد نیست."

۳. نوستالژی ایران برایم کافی نبود٬ حالا نوستالژی ونکوور هم اضافه شده. ورود به شهر برایم حس غریبی داشت؛ بازگشت. این بار اما از در و دیوارش عکس می‌گیرم٬ و ریه‌هایم را تا می‌توانم با هوای نمناکش که این روزها بوی شمال می‌دهد٬ پر می‌کنم.

۴. فکر می‌کنم خانه کجاست؟ آنجا که متولد و بزرگ شده‌ای؟ آنجا که پدر و مادرت هستند؟ یا آنجا که خودت زندگی می‌کنی؟

۵. زمان خیلی سریع‌تر از آن که فکرش می‌کنی می‌گذرد٬ تا می‌توانی دیوانگی کن.

۸ مارس

2007-03-08T13:04:00.000-08:00

۱. من هم نشسته‌ام و از دور در سکوت اخبار را پیگیری می‌کنم: خشونت،‌ توهین، بازداشت، زندان، انفرادی، بیماری، اعتصاب غذا...
از دور خشمگین می‌شوم، از دور نگران... و از دور امضا می‌کنم.
همه می‌نویسند و می‌گویند بنویسید. طفره می‌‌روم:‌ کی اینجا را می‌خواند... دیر شده... تا حالا دیگر همه خبردار شده‌اند... اما واقعیت این است که شرم دارم از نوشتن، وقتی بیرون گود نشسته‌ام. و سوالی که مدام از خود می‌پرسم:‌ آیا اگر ایران بودم، در تجمع شرکت می‌کردم؟

۲. دیروز به مجتمع دانشجویان بین‌المللی یکی از کالج‌های شهرمان رفته بودم، برای شرکت در سخنرانی خانم پردیس مهدوی در مورد جنسیت (جنسگونگی؟) و سکسوالیته در ایران مدرن. مطلب زیاد بود و وقت کم. تصویری که از ایران ارائه شد به نظرم خیلی واقع‌بینانه بود. عنوان سخنرانی "جهاد رژلب؟" در واقع طعنه‌ای بود به کتابی با همین عنوان، که خانم مهدوی گفتند که خواندنش را توصیه نمی‌کنند.
در ضمن ایشان پیش از شروع سخنرانی‌شان، در مورد بازداشت‌های اخیر زنان در ایران هم صحبت کردند، موضوعی که پیش از رفتن فکر می‌کردم کاش مطرح شود.
۳. و در آخر بمب گوگلی برای اعتراض به این فیلم: 300 the movie که اینجا می‌توانید بیشتر در موردش بخوانید.

عنوان

2007-02-23T00:28:00.000-08:00

از مزایای زندگی در ناحیه‌‌ی لس‌انجلس:
-در امان بودن از شنیدن دسترنج هنرمندان لس‌انجلسی هم وطن.
پ.ن: با عرض پوزش از جناب بایرامعلی

عنوان منوان خبری نیست

2007-02-12T00:53:00.000-08:00

۱-یادم میاد پیش‌ترها،‌ توی دوران مدرسه، یکی از جمله‌های تکراری که می‌شنیدم،‌ این بود: "‌قدر این دوران رو بدون که مسئولیت زندگی روی دوشت نیست، و کاری به جز درس خوندن نداری." و گاهی هم دنبالش اضافه می‌شد: "زمانی می‌رسه که حسرت این دوره رو می‌خوری."
نه، نمی‌خوام بگم که الآن دارم حسرت می‌خورم. اما الآن کمی معنی "بر دوش داشتن مسئولیت (یا خرج) زندگی" رو درک می‌کنم، و می‌تونم تا حدی بفهمم که چطور فشار ذهنی این موضوع می‌تونه دید آدم و تصمیماتش رو تغییر بده.
۲-هنوز گواهینامه نگرفته‌م :(
۳-عده‌ای از عوامل خارجی سعی دارن من رو به دات‌کام شدن تشویق کنند. به نظر شما من رو چه به این حرف‌ها؟
۴-امروزبرای اولین بار چند تا ترانه از خانم "پری زنگنه"‌ شنیدم. خیلی خوشم اومد. اما متاسفانه یه کاست قدیمی بود و کیفیت چندان خوبی نداشت. روی اینترنت میشه چیز بیشتر و بهتری پیدا کرد؟
پی‌نوشت: در بند ۱ ٬ به طور ملایم از آرایه‌ی "ننه من غریبم" استفاده شده.

شما را به ابورفضل دور من را خط بکشيد!

2007-01-23T22:34:00.000-08:00

این هم از اتفاقات هیجان‌انگیز زندگی من! اول طوطی از وسط آسمان روی سرم خرابی می‌کند، بعد هم که دو تا مرد مسن(که یکی‌شان گلاب به رویتان بعدا آخـوند از آب در می‌آید) به مسجد دعوتم می‌کنند!
"البته حاج آقا الآن با لباس شخصی هستند، وگرنه ایشان از ایران فقط برای مراسم ماه محرم تشریف آورده‌اند."
ظاهرا نور ایمان بدجور در پیشانی‌ام تابیده٬ بهانه‌ی نداشتن اتومبیل هم کارگر نمی‌شود. "هر وقت شما بخواهید بیایید٬ ما می‌توانیم دنبالتان بیایم."
از همه خنده‌دارتر، این که برای تشویق بیشتر بنده به حضور در مسجد، از "برادران ایمانی" بسیار خوبی که آنجا هستند، تعریف می‌کردند. لابد قیافه‌ی من خیلی شبیه کسانی‌ست که راحت می‌شود به راه راست منحرف‌شان کرد.
در این بین من متعجبم این "حاج‌آقا"‌ که موقع صحبت با من به در و دیوار نگاه می‌کردند، چطور متوجه شدند که من شبیه دخترشان هستم!
و در ضمن فراموش کردم ازشان بپرسم که چطور ویزای امریکا گرفته‌اند.

اونی که به ما ن**ده بود...

2007-01-10T13:16:00.000-08:00

ببینم٬‌ این که می‌گویند «اگر پرنده روی سرت قضای حاجت کند٬ خوش‌شانسی می‌آوری.»٬ فقط در مورد کبوتر صادق است یا طوطی را هم شامل می‌شود؟
آن هم نه طوطی قفسی(خانگی)٬ بلکه طوطی آزاد(وحشی).

بازی زمستانی (بازی یلدا)

2006-12-22T12:54:00.000-08:00

ممنون از لوا٬ سیاه و بایرامعلی که من رو به بازی دعوت کردند.(‌باورم نمیشه که سه نفر دعوتم کرده باشند!)
۱-یک بار کلاس سوم راهنمایی شیطنتم گل کرد و یک اسپری کوچک را که عمو جان از فرنگ برایم آورده بود و رایحه‌ي گاز معده داشت، به مدرسه بردم و موقع زنگ تفریح کلاس رو باهاش عطرافشانی کردم. اما چشمتان روز بد نبیند، زنگ بعد وقتی یواش یواش معلم‌ها و ناظم و مدیر به کلاسمان آمدند که عامل این رایحه را شناسایی کنند، از ترس چیزی نمانده بود که شلوارم را کثیف کنم. خوشبختانه در نهایت به این نتیجه رسیدند که منبع بو٬ جوی آب کثیف پشت مدرسه است!
۲-از وقتی که به امریکا آمده‌ام، همه‌ی فامیل و دوست و آشنا بهم توصیه می‌کنند که دوست پسر پیدا کنم. (من هم بهشان خاطرنشان می‌کنم که مگر توی جوب ریخته که پیدا کنم!)
۳-در مقابل شکلات و بستنی (شکلاتی) نمی‌توانم مقاومت کنم، مثلا همین دیروز ناهار و شام نخوردم و به جایش بستنی شکلاتی خوردم!
۴-زمانی که نوشتن افتخارات در وبلاگستان همه‌گیر شده بود، من هم یک لیست طولانی از افتخاراتم نوشتم که انصافا بد هم نشده بود، اما بعد اینقدر جار و جنجال راه افتاد، که من هم از خیر انتشارش در وبلاگم گذشتم.
۵-در آخر این که اگر کسی به من لینک بدهد و یا برایم کامنت بگذارد، کلی ذوق می‌کنم! اما از طرف دیگر دانستن این که کسانی نوشته‌هایم را می‌خوانند، باعث می‌شود که احساس کنم لختم و دست و دلم به نوشتن نرود؛ به عبارتی در مورد داشتن خواننده، دچار تعارض گرایش – اجتناب هستم.
من مهدی، صبا، پویا، سوسکی و آفتاب‌پرست را دعوت می‌کنم، و در مورد این که کسی قبلا دعوتشان کرده یا نه هم تحقیقی نمی‌کنم. چون در این صورت باید کلی فکر کنم تا کسان دیگری رو دعوت کنم. فقط می‌دانم که هنوز در بازی شرکت نکرده‌اند.
پی‌نوشت: یادم رفت بگویم که ماجرا از این قرار است.

پستی

2006-12-18T00:01:00.000-08:00

نمی‌دانم چرا این پدر و مادرهای نازنین موقع انتخاب اسم برای فرزندان دلبندشان به فرهنگ واژگان مراجعه نمی‌کنند.

باور بفرمایید «دنیا» صفت برتر (مونث)٬ از ریشه‌ی «دنی»ست.

در توضیح غیبت کبری

2006-12-13T01:07:00.000-08:00

روز- خارجی (سوار دوچرخه٬ یک دست گوشی تلفن را نزدیک گوش نگه داشته است.)

- این هفته برنامه‌ت چه جوریه؟ شاید یه قراری گذاشتیم٬ یه جایی رفتیم. چطوری کار می‌کنی؟

ـ عین خر.

دینگ!

2006-11-17T21:03:00.000-08:00

عصر جمعه است، هوا دیگه تقریبا تاریک شده، سوار دوچرخه میشی و از سر کار راه می‌افتی، اول تند تند رکاب می‌زنی اما وقتی به سربالایی‌ نزدیک خونه می‌رسی دیگه سرعتت کم شده... بالاخره می‌رسی، هن‌و‌هن کنان و عرق کرده دوچرخه رو میذاری تو گاراژ و میدوی تو خونه.
مثل یه روبات برنامه‌ریزی شده،‌ قبل از هر چیزی میری سراغ کامپیوتر و روشنش می‌کنی... اول نوبت یاهو مسنجره، بازش می‌کنی و منتظر میشی، از سنگ و علف صدا در میاد، از مسنجر زبون بسته اما صدایی در نمیاد، نه آفلاینی و نه ایمیلی. بعد نوبت گوگل ریدره، چند تا وبلاگ به روز شده که مثل گرسنه‌ها زود می‌خونی و تموم میشن. حالا دیگه چی کار میشه کرد؟ دوباره میری سراغ مسنجر، چراغ همه خاموشه، مثل خودت. دو تا کلیک می‌کنی و چراغت روشن میشه... اما نه، فایده‌ای نداره. ارکات رو باز می‌کنی، نخیر! دریغ از یک اسکرپ! این دفعه دست به دامن این گوگل‌تاک میشی که تازه دیروز پریروز دانلودش کردی، اما از بقیه چه خیری دیدی که از این یکی ببینی. اینجا هم سوت وکورتر از جاهای دیگه...
حالا انصافا در چنین موقعیتی به جز نوشتن یه پست افسرده چه کار میشه کرد؟
دوباره ملیحه شده‌م.
پی‌نوشت: ممنون از یک دوست نادیده که آخرهای نوشتن این پست ایمیلش بهم رسید. کلی به زندگی امیدوار شدم!

دلسوزی!

2006-11-15T01:58:00.000-08:00

امروز سر کار تیتر این مطلب لس‌انجلس تایمز سوژه‌ی خنده‌ی بچه‌ها شده بود.
اول اریک پیداش کرد و بعد یکی یکی به بقیه نشون می‌داد و اون‌ها هم غش و ضعف می‌کردن. وقتی به من نشون داد٬ متوجه نشدم و فقط عاجزانه/سفیهانه/مبهوت نگاهش کردم. طفلک دلش برام سوخت و پیشنهاد کرد که اگر از نظرم اشکالی نداره٬ برام توضیح بده! البته فقط یک کلمه‌ی کلیدی رو توضیح داد!
خوشبختانه بعد دیدم که چند تا از امریکایی‌ها هم نکته رو نگرفتند٬ و کمی قوت قلب پیدا کردم!
پی‌نوشت: متاسفانه من مثل اریک دلسوز نیستم و نمی‌تونم به کسانی که متوجه نشدند٬ توضیح بدم. شرمنده!

نقش خطیر

2006-11-14T00:27:00.000-08:00

یافتم! یافتم!
داشتم به روابطم با آدم‌ها فکر می‌کردم و این که آیا ممکنه با یک غیر‌ایرانی آبم توی یک جوب بره...
که ناگهان پرده برافتاد و علت تمام مشکلات و نارسائی‌ها رو در روابط خودم ـو احتمالا سایر هموطنان عزیزـ خارج از مملکت اسلامی کشف کردم:
اگو٬ بابام جان! اگو (سیستم فاضلاب شهری!) آخه نامردها دیگه نذاشتن جوبی باقی بمونه!

شریفی

2006-11-10T20:44:00.000-08:00

ای روزگار! ای روزگار!
آخه چی میشد اگه من هم شریفی بودم؟* اون وقت می‌تونستم امیدوار باشم که به زودی سر و کله‌ی همکلاسی‌ها و هم‌دانشگاهی‌های سابق این طرف‌ها پیدا بشه تا این‌ور دنیا تک و تنها نمونم...
اما حالا اگه تا آخر عمرم هم صبر کنم٬ چشمم آب نمی‌خوره که کسی از چهارراه لشگر** با من همشهری یا حتی هم‌ایالتی بشه.

*صرف نظر از این نکته‌ی کم‌اهمیت(!) که اصولا شریف دانشگاه علوم انسانی نیست.
**مجاز از دانشکده‌ی سابقم

دور باطل

2006-11-09T10:42:00.000-08:00

مشکلاتم شکل یک دور باطل پیدا کرده‌اند:

برای کار پیدا کردن به شدت از لحاظ مسافت محدودم، چون ماشین ندارم.
ماشین ندارم، چون برای آموزش رانندگی و خریدن ماشین پول کافی ندارم.
پول کافی ندارم، چون کار مناسب ندارم.
کار مناسب ندارم، چون ماشین ندارم...

و قصه همچنان ادامه دارد...

باید طوری این حلقه رو شکست.

في الحکاية ليلة‌الهالووين

2006-11-03T10:03:00.000-08:00

چنان که مورخان نویسند، شب آخر از برج اکتوبر میلادی را لیلة‌الهالووین خوانند و آن شبی باشد که جماعت از خرد و کهن البسه‌ی نامعمول- که در مغرب زمین آن را "کاستوم" خوانند- در برکنند و جشن وسرور به‌ پا دارند.
و حال گوش سپارید به وصف لیلة‌الهالووین اخیر از زبان این حقیر سراپا تقصیر:
این حقیر بدان سبب که در این شهر و دیار جدید‌الورود می‌باشم، یار غاری نداشتمی که در جوار ایشان٬ از پیش مر این شب را طرحی بیاندیشمی، لذا عصرهنگام پس از مراجعت به منزل به انتظار هم‌منزلان نشستمی که بیایند تا من نیز در این شب همراهشان گردمی. باری، آمدند و از برای آن شب مکانی را نام ببردند که محل فسق و فجور و افعال حرام باشد ـوآن را همی "بار" گویند- با نیوشیدن این نام مرا رنگ از رخساره برفتی و یاد آتش دوزخ در دلم همی زنده گشتی... که ناگاه ندایی در بطن خویش شنیدمی... از پی آن به سوی گنجه شتافتمی و از اعماق آن البسه‌ای چند بیرون کشیدمی که در وطن اسلامی همانا "مانتو" و "روسری" خوانده شوندی و این پوشاکی بودی که به هنگام ترک وطن در بر داشتمی. باری، ذکر دادار گویان مانتو در بر کردمی و روسری را به شیوه‌ای موسوم به "کُلْفَتی" بر تارک ببستمی و به سوی آن مکان پلید روان گشتمی، باشد که کافرین معاند پس از رویت ما در آن البسه‌ی به غایت اسلامی ترک منکر گویند و به صراط مستقیم شوند.
و اما در وصف این معاندین نابکار همان بس که اینان همه یاران ابلیس رجیم باشند، و مرا این نکته از آنجا معلوم گشتی که جمع بسیاری از آنان را در البسه‌ی سرخ منقش به اختر پنج‌پر رویت کردمی.
...و اما ابلیس چنان چشم بصیرت بر آنان بسته بودی که این البسه که من از بهر امر به معروف ایشان در بر کرده بودمی، از البسه‌ی کولیان بازنشناختندی و در برابر دیدگان ما بسی ام‌المفاسد نوشیدندی و ما را نیز چاره‌ای نبودی جز آن که کولی‌وار بر آنان لبخند همی‌زنیم.

agegoftinchineveshtam?

2006-10-27T01:46:00.000-07:00

داشتم توی وبسایت کتابخونه جولان می‌دادم٬ یک دفعه گفتم بذار ببینم چه فیلم‌های ایرانی دارند. گذشته از این که فیلم‌هایی ارزشمندی نظیر «خاکستری»٬ «همکلاسی» و صد البته فیلم‌های خانم میلانی در صدر لیست قرار داشتند... دیکته‌ی اسم بعضی فیلم‌ها به انگلیسی واقعا خنده‌دار بود٬ جوری که فکر می‌کنم اگر قبلا اسمشون رو نمی‌دونستم٬ به سختی می‌تونستم بخونم. این هم دو تا نمونه: "Nunoeshghomotor hezar" و "Ijarihnishinha"

یادآوری

2006-10-26T01:06:00.000-07:00

من هی می‌خوام بیام اینجا یه سری مزخرف و دری‌وری بنویسم٬ بعد با خودم میگم: «لعنت بر دل سیاه شیطون!* ناسلامتی چهار تا آدم حسابی بهت لینک دادن. قباحت داره! اگه به فکر خودت نیستی٬ لا‌اقل به فکر آبروی مجازی اونا باش!»

اینا رو هم گفتم که همه مطلع باشند٬ چیزهایی که قبلا اینجا می‌نوشتم هیچ کدوم چرت و پرت نبوده و همه مطالب مفید و ارزنده‌ای بوده‌اند!

*کاپیتان هادوک (ع)

E.T.

2006-10-15T23:47:00.000-07:00

بالاخره دارم کتاب "Funny in Farsi" رو می‌خونم. پاییز گذشته قبل از این که انقدر تو وبلاگستان معروف بشه، به يک نفر هدیه دادمش، با تصور این که خودم هم می‌تونم بهش دستبرد بزنم! اما متاسفانه فرصت دست نداد، تا این که بالاخره چند روز پیش از کتابخونه گرفتمش و حالا دارم می‌خونم.
امروز سر کار داشتم توی زمان استراحتم اون بخشی رو می‌خوندم که راجع به اسم هست و این که وقتی خارجی هستی و مهاجر، همین اسم نا‌آشنا داشتن چقدر دردسر درست می‌کنه، و این که همه بعد از پرسیدن اسمت، شروع می‌کنن به سوال در مورد این که کجایی هستی، چند وقته که اینجایی، نظرت راجع به اینجا چیه، آیا اينجا خیلی با کشورت(ایران) متفاوته و کلی سوال دیگه از همین دست...
بعد از این که این بخش تموم شد، دیدم وقت استراحتم هم داره تموم میشه. کتاب رو بستم و متوجه شدم دختری که قبلا ندیده بودمش داره اون نزدیک‌ها کار می‌کنه، رفتم جلو و بعد از سلام و احوالپرسی، خودم رو معرفی کردم. بعد از این که دو سه بار اسمم رو براش تکرار کردم و دیکته‌ش رو هم بهش گفتم، سوال‌های بالا شروع شدن...
جواب دادن به این سوال‌ها چندان آزار‌دهنده نیستند، هرچند که گاهی تکرارشون آدم رو کلافه می‌کنه... چیزی که من رو ناراحت می‌کنه برخورد بعضی آدم‌هاست که وقتی می‌فهمن از ایران اومدی، طوری نگاهت می‌کنن که انگار از یک سیاره‌ی دیگه اومدی!
دارم سعی می‌کنم جواب‌های مناسبی برای این سوال‌ها پیدا کنم، که بشه طی یک مکالمه‌‌ی کوتاه تا جایی که ممکنه، کلیشه‌های ذهنی فرد سوال‌کننده رو شکوند. اما پیش از هر چیز باید دونست که این کلیشه‌ها چه چیزهایی هستند.
(من با خوش‌بینی فرض رو بر این می‌گیرم که الآن اوضاع بهتر از حدود سی سال پیش هست، و تصور عموم این نیست که ما توی ایران سوار شتر میشیم، برق نداریم، و چیزهای دیگه‌ای از این قبیل که از مهاجرین قدیمی پرسیده می‌شده.)
خب، شما چند نفری که اینجا رو می‌خونید، با شما هستم! لطفا بنویسین به نظرتون کلیشه‌های ذهنی عموم مردم در "غرب" در مورد "ایران" چیه؟

پی‌نوشت: این خانوم مهربون داره میاد این طرفا، اما من به خاطر نداشتن گواهینامه و ماشین و همچنین کار کردن آخر هفته، احتمالا نمی‌تونم ببینمش! (اینجا باید اون آیکون یاهو باشه که داره موهای سرشو می‌کَنه!)

;

2006-10-10T01:09:00.000-07:00

این «تو بمیری»‌ دیگه از اون «تو بمیری» ها نیست؛
این بار تو واقعا می‌میری...

واقعی

2006-10-02T23:14:00.000-07:00

نمی‌دونم چرا به اینجا میگن «دنیای مجازی» و به اون یکی «دنیای واقعی».
از کجا معلوم که «این» از «اون» واقعی‌تر نباشه؟

من ايرانی هستم. نقطه٬ سر خط

2006-09-27T23:44:00.000-07:00

«من ایرانی هستم و به ایرانی بودنم هم افتخار می‌کنم.» چند بار این جمله رو شنیده‌ایم؟ چند بار به زبونش آورده‌ایم؟ احتمالا مورد استفاده‌اش برای ایرانی‌های خارج از کشور بیشتره. این جمله نژادپرستانه به نظر نمیاد؟
«من ایرانی هستم.» یه جمله‌ی خبری که داره یه واقعیت رو بیان می‌‌کنه٬ این واقعیت که من اهل کدوم کشورم٬ یا در واقع در کجای این کره‌ی فسقلی زمین به دنیا اومدم.
«من به ایرانی بودنم افتخار می‌کنم.» چرا؟ چرا من به ایرانی بودنم افتخار می‌کنم؟ آیا ایرانی بودن قابل افتخاره؟ چرا؟ به خاطر تمدن کهن دو‌هزار‌و‌پونصد ساله‌ش؟ به خاطر آثار باستانیش؟ به خاطر زیبایی‌هاش؟ به خاطر چی؟ با فرض این که همه‌‌ی این‌ها و شاید خیلی چیز‌های دیگه٬ همه نکات مثبتی باشند٬ آیا باز برای من افتخار‌آفرینند؟ من چه نقشی در ایجاد اونها داشته‌ام؟
من آدمی هستم که بر حسب تصادف/سرنوشت/تقدیر در ایران به دنیا اومده‌م. در انتخاب این موضوع هیچ دخالتی نداشته‌م. ممکن بود توی هر کشور دیگه‌ای به دنیا بیام٬ یا حتی توی یه کره‌ی دیگه. کسی چه می‌دونه... مسخره نیست که به خاطر این موضوع مفتخر باشم؟ جدا خنده‌دار نیست؟
من اما به ایرانی بودنم افتخار نمی‌کنم! اشتباه نشه٬ این افتخار نکردن رو نباید به معنی شرمسار بودن دونست؛ که شرمسار بودن از این موضوع هم٬ به اندازه‌ی افتخار بهش مسخره است. من ایرانی‌ام. این یه واقعیته. از بیانش هم هیچ ابائی ندارم. حتی از وقتی که متوجه شده‌م بعضی ایرانی‌های خارج از کشور به خاطر ذهنیتی که الآن از ایران وجود داره٬ ملیتشون رو کتمان می‌کنند یا خودشون رو «پرژن» و اهل «پرشیا» معرفی می‌کنند٬ کمی تعصب پیدا کرده‌م که در جواب این سوال که کجایی هستم٬ حتما بگم «ایرانی».*
من اما دوست دارم که جمله‌م رو همین‌جا تموم کنم. «من ایرانی هستم.» نقطه سر خط.

*اوایل زیاد توجه نداشتم٬ و هر کدوم که زودتر به زبونم میومد٬ می‌گفتم. «پرژن»‌ دو‌سیلابی از «ایرانین» چهار‌سیلابی آسون‌تره! البته هرگز نگفتم «‌آی ام فرام پرشیا»

اطلاع‌رسانی شخصی

2006-09-19T19:32:00.000-07:00

حدود ده روز از اقامت تو خونه‌ی جدید می‌گذره، حالم خوبه، بهتر از اونی که انتظار داشتم.
ظاهرا هواپیمایی که باهاش می‌اومدم بار ماهی داشته (احتمالا از آلاسکا) و روغن ماهی‌ها به یکی از چمدون‌هام نفوذ کرده، و چمدون و لباس‌های توش بوی ماهی گرفتن. البته به دفترشون شکایت کردیم و قراره که پول خشکشویی لباس‌ها رو بهم بدن، شاید هم به جاش یه بلیط مجانی بگیرم.
به محض رسیدن، توی خونه یه کتاب قدیمی از "فریدون تنکابنی"، نویسنده‌ی محبوبم پیدا کردم، اون هم در حالی که کتاب‌هاش توی ایران هم به سختی پیدا میشه. برای من نشونه‌ی خوبی بود. (نمی‌دونم چرا نوشتن توی وب‌سایتش رو شروع نمی‌کنه.)
توی همون دو سه روز اول امتحان کتبی رانندگی دادم، و حالا به مدت یک سال اجازه دارم همراه کسی که گواهینامه داره، تمرین رانندگی کنم. اما کو تا من راننده بشم...
طبق تحقیقات به عمل اومده، همون‌طور که انتظار می‌رفت توی کالج به عنوان رزیدنت کالیفرنیا قبولم نکردن. یعنی فعلا نمی‌تونم برم کالج، مگه این که بخوام یه عالمه پول بی‌زبون رو خرج کنم،‌ اون هم در حالی که هنوز کار پیدا نکرده‌م. در نتیجه تا اطلاع ثانوی باید همچنان در جهل و بی‌سوادی دست و پا بزنم!
هوای اینجا خیلی بیشتر از ونکوور به مذاق من سرمایی می‌سازه. این سرمایی بودن هم مصیبتیه برای خودش٬ حتی تو قسمت یخچال فروشگاه‌ها هم سردم میشه!
بعد از مدت‌ها تار زدم، هرچند افتضاح! همون یه ذره‌ای هم که بلد بودم، یادم رفته. آخر هم نفهمیدم که آیا من استعداد موسیقی نداشتم،‌ یا این‌که به اندازه‌ی کافی تمرین نمی‌کردم. احتمالا هر دو!
کسی می‌دونه بقیه‌ی این آهنگ قدیمی چیه؟ فکر کنم با لهجه‌ی شیرازی خونده میشه. (می‌تونم آهنگش رو با تار بزنم.)
"همو روز اول که نگاهُم کِردی، با رنگ چشمونت سیاهُم کِردی..."
می‌دونم سوال احمقانه‌ای کردم، مگه کلا چند نفر اینجا رو می‌خونن؟

خداحافظ ونکوور

2006-09-09T00:09:00.000-07:00

Hey, That's No Way to Say Goodbye

2006-09-07T13:32:00.000-07:00

باز هم وقت رفتن شده و من باز می‌نویسم تا خودم رو دلداری بدم. دو تا چمدون گنده مثل دو تا تابوت افتادن گوشه‌ی اتاق و باز با دهن‌های بازشون به من پوزخند می‌زنن که موقع رفتنه، وقت پشت سر گذاشتن تمام چیزهای کوچیک و بزرگی که دلت رو بهشون خوش کرده بودی تا تحمل این زندگی بی‌صفت راحت‌تر بشه. باز باید کنده بشی و بری یه جای جدید و اون‌قدر بگردی، بدوی، بنویسی و زار بزنی تا شاید بهانه‌های تازه‌ای به دستت بیفتن. زندگی حتی همین بهانه‌های کوچیک رو هم برات زیاد می‌بینه، اونا رو هم از دستت می‌گیره تا بفهمی روی این کره‌ی خاکی دل رو به هیچی نمیشه خوش کرد.
پارسال درست تو همین روزها بود که با این دو تا تابوت گنده همسفر شدم و از ایران اومدم بیرون، اما بی‌حس بودم، نمی‌فهمیدم داره چه اتفاقی می‌افته. حالا بعد از یک سال انگار کم‌کم دارم می‌فهمم... کم‌کم...
حالا تو این وضع این مدیا پلیر هم باید بگرده و تصادفی تا می‌تونه آهنگ‌های غمناک و نوستالژیک با مضمون رفتن و خداحافظی به خورد ما بده...

هزار راه نرفته٬ و تنها يک راه رفته...

2006-09-06T12:22:00.000-07:00

غریب‌ترین نکته‌ی این زندگی که گرفتارش هستیم، اینه که هر کس در هر لحظه از زندگی‌ش در حال انتخابه، انتخاب از بین دو یا چند مسیر، که انتخاب هر مسیر باعث قرار گرفتن در برابر یه چند‌راهی دیگه میشه، و تو هرگز نمی‌تونی بیش از یک انتخاب داشته باشی، و راه برگشتی هم وجود نداره. گاهی کاملا آگاهانه و با بررسی دقیق راه رو انتخاب می‌کنی و گاهی ندونسته و تصادفی در یک مسیر جدید قرار می‌گیری. این انتخاب گاهی خیلی ساده‌ست مثل این که برای رسیدن به محل کارت از کدوم خیابون یا بزرگراه بری، و گاهی بزرگ‌تر و مهم‌تر مثل انتخاب شهر یا کشور محل اقامتت...
و اما مسئله‌ی اصلی اینجاست که آگاهی تو همیشه محدود به مسیریه که درش قرار داری، و هرگز نمی‌تونی بفهمی که در صورت انتخاب یه راه دیگه در گذشته، الآن در چه نقطه و در چه وضعیتی می‌بودی. هرچند خیلی مواقع ممکنه ادعا کنی که اگر در گذشته فلان تصمیم رو گرفته بودی، حالا چنین بود و چنان، اما اینها همه چرنده و در واقع داری از چیزی حرف می‌زنی که هیچ علمی بهش نداری.
همینه که همیشه زندگی رو رازآلود نگه می‌داره، تو می‌تونی یه نفس عمیق بکشی و بگی که بهترین انتخاب رو کردی، اما هرگز مطمئن نخواهی بود، هرگز!
پی‌نوشت: هیجان‌انگیز‌ترین دیدی که به مرگ دارم٬ اینه که اون موقع نسبت به تمام راه‌های احتمالی که هرگز انتخاب نشده‌اند٬ آگاهی پیدا کنی...

خوش‌‌آمدگويی (به گمانم از نوع امريکايی)

2006-08-22T12:06:00.000-07:00

دیگه خسته شدم، از بلاتکلیفی، از کار کردنی که هر قدر هم به همین شکل ادامه پیدا کنه هیچ‌جا نمی‌رسه، از انتظار برای نامه‌ای که انگار هیچ‌وقت نمیاد، از درس نخوندن، از فکر وخیال‌ و نقشه‌هایی که بیشتر از یک ساله دست از سرم برنمی‌دارن...
اینجا هم دیگه نمی‌تونم بنویسم. می‌خوام، اما نمیشه. هر وقت هم یادداشت تازه‌ای می‌نویسم، از همون چند نفری که به اینجا سر‌می‌زنن خجالت می‌کشم. از این که نوشته‌هام از چس‌ناله فراتر نمی‌رن.
در این بین چه اظهار لطف‌ها هم که به آدم نمیشه! با "م"‌ حرف می‌زدم، گفت که "س" وقتی در مورد سرگردونی من شنیده، گفته: ... Welcome وقتی کلمه‌ی اول رو شنیدم، باز خوشبینانه فکر کردم که با یه پیغام محبت‌آمیز دعوت کننده مواجهم. اما با شنیدن بقیه‌ش همون لبخند نصفه نیمه هم روی صورتم ماسید. "س" گفته بود:
"!Welcome to the immigration world"

---

2006-07-24T20:34:00.000-07:00

دلم یه پیاده‌روی دیوانه‌وار می‌خواد، از اونایی که موقع راه رفتن یه عالمه فکر و خیال به ذهنت هجوم میارن، انقدر که نمی‌دونی به کدومشون فکر کنی و مثل همیشه گیج و ویج میشی و مغزت می‌گوزه. یادته بهم چی می‌گفتی؟ می‌گفتی تو همه‌ی کشوها رو با همدیگه باز می‌کنی و می‌خوای مرتبشون کنی، واسه همینه که هیچ کدوم مرتب نمیشن و فقط بیشتر قاطی می‌کنی، باید کشوها رو یکی‌یکی باز کنی و مرتبشون کنی. اما می‌دونی مشکل من چیه؟ این که هر وقت در یه کشو رو باز می‌کنم تا مرتبش کنم، می‌بینم یه چیزایی توش هست که باید بذارمشون توی کشوی دومی، اما وقتی در دومی رو باز می‌کنم می‌بینم انقدر پره که هیچی توش جا نمیشه، پس یه چیزایی از توش در میارم که بذارم تو کشو سومی تا جا باز بشه، اما سومی از دومی هم بدتره، وقتی بازش می‌کنم کلی آت‌وآشغال از توش میریزه بیرون که اصلا نمی‌فهمم چطور اون تو جا شده بودن، هر کدومشون هم باید برن تو یه کشوی دیگه...
آره دیگه، زیاد دردسرت نمیدم، نتیجه‌ش این میشه که آخر سر به همین رضایت میدم که خرت‌و‌پرت‌های ریخته روی زمین رو به زور بچپونم تو کشوها و درشون رو ببندم و ظاهر اتاق رو مرتب نگاه دارم.
آره، خودم می‌دونم. برای من نباید چیزی رو با مثال توضیح داد، چون همیشه گند مثال رو درمیارم!

خواب آشفته و تصميم به فهميدن

2006-07-09T01:06:00.000-07:00

مدتيه که احساس می‌کنم هر دو شرط رو دارم؛ شرط لازم و شرط کافی.
پی‌نوشت: نه! هيچ ربطی به ازدواج نداره!

؟

2006-06-27T00:37:00.000-07:00

برّه گُلو چريده يا نه؟
پی‌نوشت۱: اين لينک هم برای اونايی که نفهميدن يا خيال کردن که ترکی نوشتم!
پی‌نوشت۲: اگر باز هم متوجه نشدين٬ اين يکی رو ببينين.

8-}

2006-06-26T01:26:00.000-07:00

ای کسانی که دوست دارم اینجا رو بخونید، اما نمی‌خونید،
ای کسانی که دوست ندارم اینجا رو بخونید، اما می‌خونید،
ای کسانی که نمی‌دونم کی هستید،
بنده از همین‌جا اعلام می‌کنم که علیرغم مشکلات فراوان و سنگ‌اندازی‌های بسیار دشمنان، با استقامت وصف‌ناپذیری همچنان موقعیت پیشین خود را حفظ نموده‌ام.
.
.
.
پی‌نوشت: می‌پرسید کدام موقعیت؟! موقعیتی مشابه همان موجود معلوم‌الحال در گلزار(البته به کسر گاف)!

راستی چرا؟

2006-06-20T12:02:00.000-07:00

اگه به یه مرد بگن که مثل زن‌ها می‌مونه، انگار یه توهین خیلی بزرگ بهش شده؛ اما اگه به یه زن بگن که مثل مردهاست، اين حرف نه تنها توهين‌آميز شمرده نمی‌شه٬ بلکه گاهی تحسين‌آميزهم به حساب مياد.

خرافه؟

2006-06-18T15:03:00.000-07:00

می‌گفتن: "از هر چی بدت بياد٬ سرت مياد!"
...
عجيب راست می‌گفتن...

روياهای نيمه‌کاره

2006-06-12T02:30:00.000-07:00

دم‌دمای صبحه... داری خواب می‌بینی، و البته توی خواب خیال نمی‌کنی که این‌ها همه رویا باشن... آره، داری خواب می‌بینی... کم‌کم سروصداهایی می‌شنوی که ربطی به موضوع خوابت ندارن... صدای صحبت کردن چند نفر با همدیگه... صدای به هم خوردن کاسه و بشقاب... صداها یواش یواش بیشتر و بلند‌تر میشن... تا این که بالاخره لای چشمت رو باز می‌کنی... باز هم اتاق رو با همون شکل همیشگی‌ش می‌بینی... حوصله‌ی بلند شدن از جات رو نداری... پس خوابت چی میشه؟... خوابت که نصفه مونده... نه این که خیلی خواب خوبی بوده باشه، اما هر چی نباشه، یه داستان نیمه‌کاره است که می‌خوای بدونی بالاخره به کجا می‌رسه... به روی خودت نمیاری که بیدار شدی... دوباره چشمات رو می‌بندی و سرت رو می‌کنی زیر لحاف... سعی می‌کنی بقیه خوابت رو ببینی... یه خرده طول می‌کشه... اما کم‌کم شروع میشه... به نظر میاد که داری ادامه‌ی همون خواب رو می‌بینی... اما این دفعه یه چیزی فرق می‌کنه... می‌خوای خودت رو بزنی به اون راه... اما نه! نمیشه... خوب می‌دونی که این مثل خواب دیدن واقعی نیست، بلکه تویی که داری ماجراهای توی خواب رومی‌سازی و جلو می‌بری... نمی‌تونی داستان رو به شکل خوبی پیش ببری... اصلا داری کل ماجرا رو تغییر میدی... آره، بالاخره باید کوتاه بیای... با تو هستم! تو دیگه بیدار شدی، پس بیخودی سعی نکن که خودت رو به خواب بزنی و ادای خواب دیدن دربیاری!
آره، من هم بیدار شده‌م، اما سرم هنوز پره از رویاهای دم صبح، رویاهای نیمه‌کاره‌ای، رویاهایی که هیچ جور نمیشه تمومشون کرد...

؟=

2006-06-10T01:26:00.000-07:00

از این اصطلاح من‌در‌آوردی "اصالت خانوادگی" بدم میاد، بوی پول میده و تبعیض.

انطذار

2006-06-08T00:56:00.000-07:00

یادم میاد چندین سال پیش، تلویزیون برنامه‌ای نشون می‌داد که در واقع یه جور مصاحبه‌ی سرکاری با مردم بود، یه گزارشگر می‌رفت توی خیابون و از مردم می‌پرسید: "به نظر شما انتظار کشیدن سخت‌تره یا منتظر بودن؟" طبیعتاً یه عده جواب می‌دادن که این دو تا با هم فرقی ندارن... اما یه عده هم که از مرحله پرت بودن یکی رو از اون یکی سخت‌تر می‌دونستن... اما از همه بامزه‌تر یه آقایی بود که متعجّبانه نگاهی به گزارشگر‌ه انداخت و جواب داد: "فرقی نمی‌کنه، جفتش دوتا‌ست!"
اما به نظر من انتظار بودن از منتظر کشیدن خیلی سخت‌تره...

پ. ن. : یاد بعضی از معلم‌های مدرسه‌م می‌افتم که به خاطر هوش و سواد خارق‌العاده‌ای که داشتن، موقع تدریس‌شون(!) تنها سرگرمی من یادداشت کردن سخنان گهر‌باری که هر لحظه از دهنشون می‌ریخت، توی حاشیه‌ی کتابم بود؛ تا بعد از کلاس و احیانا توی خونه سوژه برای بحث و بررسی (!) فراهم باشه. یه نمونه‌ش که یادم مونده (البته جزء اون موارد مفرح و خیلی ناب نیست)، جمله‌ی پرسشی‌ای بود که به اصطلاح دبیر درس شیرین بینش اسلامی سال سوم دبیرستان،‌ جلسه‌ی اول کلاس مطرح فرمودند: "چرا ما نیازمند به تشکیل حکومت اسلامی داریم؟" که الحق و الانصاف از بس که پرسش حکیمانه‌ای بود، بنده هنوز به دنبال جوابش می‌گردم.

هم‌اتاقی

2006-05-31T02:25:00.000-07:00

بعد از اين که سواد خوندن پيدا کردم٬ يکی از اولين کتاب‌هايی که خوندم٬ «کارتنک شارلوت» بود. چند وقت بعدش هم مامان کارتونش رو برام خريد٬ و خلاصه تو عالم بچگی شارلوت و ويلبر و فرن دوست‌های من شدن...
شايد به خاطر همينه که هنوز هم د‌لم نمياد که عنکبوت‌ها رو بکشم. الآن مدتيه که يه هم‌اتاقی دارم. از اون عنکبوت‌های بزرگی که پاهای بلند و خيلی باريک و ظريف دارن. چند تا عکس هم ازش گرفته‌م...

"ای خدا جون! مردم از خوشی٬ جوراب رو بگو."

2006-05-25T01:58:00.000-07:00

"جوراب رو بگو."٬ يکی از اصطلاحات محبوبمه که گاه و بی‌گاه ازش استفاده می‌کنم٬ و معنی‌ش هم تنها برای چند نفر قابل درکه...
خواستم بگم حال من هم خيلی بهتر از اين آقای راننده نيست!

رسوای زمانه منم

2006-05-19T01:46:00.000-07:00

واژه‌ها مادامی که تنها در ذهن هستند، سیال‌اند و انعطاف‌پذیر، اما به محض این که ثبتشان کردی، گفتی و یا نوشتی‌شان، دیگر در اختیارت نخواهند بود، می‌توانند با خیره‌سری داستان دیگری بگویند و رسوایت کنند. آری، آنچه وحشت مرا برمی‌انگیزد، رسوایی‌ست؛ شاید همه‌ی نادان‌ها چنین‌اند، می‌ترسند از این که پوسته‌ی فریبنده‌(؟)ی حرف‌هایشان شکافته شود و ابتذال پنهان در آن آشکار گردد

آه! رامونا...

2006-05-07T02:02:00.000-07:00

ظرف پاستیل‌های خرسی را گذاشته‌ام جلویم و مستأصل نگاهشان می‌کنم. هر چه فکر می‌کنم یادم نمی‌آید که رامونا خرس‌هایش را چطور می‌خورد. باورم نمی‌شود! مگر رامونا دوست بچگی‌های من نبود؟ هر دو هشت ساله بودیم و کلاس دوم. همه جا همراه هم بودیم. پدر رامونا کارش را از دست داده بود و سیگار می‌کشید. مگر ما نبودیم که با هم نقشه می‌کشیدیم تا کاری کنیم که پدرش سیگار را ترک کند؟ مگر هر دو با هم از دست بئاتریس، خواهر بزرگتر رامونا حرص نمی‌خوردیم؟ مگر با هم خرس‌ها را گاز نمی‌زدیم؟ پس من چطور دوستی هستم؟ من، که حالا فراموش کرده‌ام رامونا دوست داشت خرس‌هایش را چطور بخورد؟ اول شکمشان را گاز می‌زد یا دست و پایشان را؟ پاک فراموش کرده‌ام. رامونا، دوست سال‌های دور من، حالا کجاست؟ یعنی او هم حالا بزرگ شده؟ آنقدر بزرگ که دیگر پیژامه‌ای که رویش خرگوش‌های صورتی داشت، به پایش نمی‌رود؟ همان پیژامه‌ای که بالاخره راضی شد موقع نمایش بپوشدش، و من تمام مدت از پشت پرده نمایش را نگاه می‌کردم، و رامونا را که نقش گوسفند را بازی می‌کرد. نه! رامونا بزرگ نشده، هنوز هم کلاس دوم است، و هنوز هم گاهی از دست بئاتریس لجش می‌گیرد، هنوز هم خرس‌ها را مثل گذشته گاز می‌زند. این منم که بزرگ شدم و از پیش رامونا رفتم. از پیش همه‌ی دوستانم رفتم. از پیش فرن رفتم و حالا او خودش به تنهایی برای دیدن ویلبر به مزرعه‌ی زاکرمن می‌رود. از پیش ژوزفین رفتم، ولی او هنوز هم فرشته‌های روی کتاب‌های مدرسه را با همکلاسی‌هایش عوض می‌کند. تام سایر را پیش خاله پالی گذاشتم و رفتم، و می‌دانم که هنوز هم صبح‌های یکشنبه با ضرب و زور به کلیسا می‌رود. از پیش مارتین و جونی و سباستین رفتم و می‌دانم که الآن بدون من به واگن فرسوده‌ی آقای بی‌دود سر می‌زنند...
حالا فقط من مانده‌ام و من؛ و بی آن که بخواهم و بفهمم بزرگ شدم... من مانده‌ام و ظرف پر از خرس‌هایی که به من زل زده‌اند...

هذيان‌های تنهايی (۱)

2006-04-26T23:58:00.000-07:00

وقتی توی اتوبوس نشستی و سرت رو به شیشه تکیه دادی و حوصله‌ی هیچ چیز و هیچ کس رو نداری... وقتی فکر می‌کنی که همه‌ی روزهات شبیه همدیگه هستن، و هیچ دلخوشی‌ای نداری. وقتی که یاد تمام مشکلات داشته و نداشته‌ات افتادی. وقتی یه چیزی داره گلوت رو سفت فشار می‌ده و تو آب دهنت رو قورت می‌دی و سعی می‌کنی که اشکت در نیاد... اون موقع٬ فکر کردن به این که تمام این حالات و احساسات، بیشتر از این که ناشی از افکار خودت و شرایط بیرونی باشن، می‌تونن به دلیل نوع عملکرد هورمون‌های بدنت باشن، آزارنده و در عین حال امیدوار کننده است.
امیدوار کننده به این دلیل که احتمال میدی طی چند روز آینده، یا حتی فردا، حالت بهتر بشه؛ و آزارنده به خاطر این تصور که موجود حقیری هستی که حتی در مورد حس و حال خودش و موضوعاتی که بهشون فکر می‌کنه هم نقش تعیین کننده‌ای نداره...